27 May 2008

Ons afscheid…

Vanavond heeft Siemen een mooie vlinderstruik gekocht en een plekje in de tuin vrij gemaakt.
Ik heb ons frummeltje in het mutsje gelegd die we bij ons eerste bezoek aan de verloskundige kregen en na samen nog een blik te werpen op dit jonge leven hebben we het begraven in onze tuin.

image

image

Geplaatst door Gemm@ op 27-05-2008 om 08:56 PM
Ons gezinnetje • (3) Reacties • (0) TrackbacksLink

Ons 2de hummeltje….

Zondag schreef ik dat het bloeden gestopt was, maar later op de middag begon het toch weer. Verder niet heel erg en ook onbraken de krampen waarover ik gelezen had dus nog steeds was het onzeker wanneer het zou beginnen. Zondag op maandag redelijk geslapen en gisterochtend liet onze kleine meid mama lekker uitslapen. Inmiddels merkte ik wel dat ik wat meer kramp kreeg en het bloedverlies werd heftiger.
Halverwege de ochtend belde ik met de verloskundige om alles door te geven en de afspraak van die middag af te zeggen. Op dat moment voelde het alsof er een stop uit me werd gestrokken en stroomde het bloed langs mijn benen. Het gesprek afgerond en snel rende ik naar boven om de ‘schade’ te bekijken. Gelukkig hebben wij een hele zelfstandige meid die zich prima kan vermaken als mama even boven is, dus daar hoefde ik me geen zorgen over te maken.
Het was vooral veel bloed met her en der een stolsel. Ik liet Siemen weten dat het nu echt begonnen was en die vond het toch wel fijn om thuis te komen. Op dat moment ging ik staan en wederom stroomde het langs mijn benen, dit keer voelde ik dat het menens was en heb Nica mee naar boven genomen, gelukkig kan ze tegenwoordig heel goed zelf de trap op komen want ik had houden en keren om onze vloerbedekking te beschermen.
Dit keer waren het erg veel en grote stolsels, ik kon er helaas niks in ontdekken en heb me opgefrist en ben even gaan liggen. Aan Siemen de taak om de badkamer een flinke beurt te geven.
Gelukkig kwam hij snel thuis want Nica begreep er allemaal niks meer van.
Daarna kwamen eigenlijk pas de echte ‘weeën’ , soms moest ik me er echt even op concentreren en wegpuffen, heel anders dan bij een gewone bevalling want dan zitten ze (bij mij dan) veel hoger in je buik en nu echt in mijn onderbuik. Na nog een paar stolsels namen de ‘weeën’ af, maar de buikpijn toe.
‘s Avonds nog even naar de gyn gebeld in verband met de buikpijn, maar die vond het nog niet verontrustend gelukkig. Dus even 2 ibuprofennetjes genomen en daar knapte ik echt van op, zelfs nog snel even stof gezogen en gedweild en toen lekker met mijn mannetje op de bank.
Het leek toch echt gebeurd te zijn toch had ik het gevoel dat er nog iets moest komen. Afgelopen nacht heb ik heerlijk geslapen en ook het bloeden was redelijk afgenomen.
Toen ik vanmorgen op het toilet zat had ik ineens de dringende behoefte om te persen en al snel bleek waarom en kwam er een heel klein frummeltje ter wereld…..

Ik ben zo opgelucht dat ik het nu gezien heb en weet dat het er uit is, dat alles natuurlijk is gegaan en we nu verder kunnen, het voelt alsof alles op zijn plaats valt en het is goed zo….....

Geplaatst door Gemm@ op 27-05-2008 om 04:41 PM
Ons gezinnetje • (0) Reacties • (0) TrackbacksLink

25 May 2008

Pril geluk, stil verdriet…

Dit keer geen mooi en vrolijk nieuws, helaas gebeuren er in het leven dingen die we liever niet zouden willen, liever niet willen meemaken en ook liever niet aan denken, toch gebeurt het…........

De meesten van jullie hadden ons blije nieuws al gehoord of al duidelijk gezien, we verwachtten ons tweede kindje…...6 december was de uitgerekende datum.
12 Weken zwanger ben ik maar helaas is ons kindje al met 8 weken en 4 dagen overleden.

Vanaf dag 1 heb ik genoten, steeds wel met een ander gevoel als met de zwangerschap van Nica, steeds riep ik: Eerst de echo afwachten, eerst een hartje zien kloppen. Maar ondertussen was er geen reden tot paniek, net als bij mijn eerste zwangerschap voelde ik me prima, wat pijnlijk en gespannen borsten, soms moe, soms vol energie, geen krampen, geen bloedverlies, niks om je zorgen over te maken dus en toch…....dat onderbewuste.
Maar goed de weken verstreken, het buikje groeide en nog steeds geen enkele aanwijzing dat het mis zou zijn. Dus ik bleef genieten en ondertussen maakten we plannen voor de toekomst, waar komt de babykamer, kopen we een grotere auto, welke kraamzorg willen we, wat vinden we mooie namen enz enz…..
Vrijdagochtend bracht ik Nica naar de creche om daarna samen met Siemen naar Lelystad te rijden voor de echo. Ik was vreselijk zenuwachtig, iets wat ik bij de zwangerschap van Nica totaal niet had. Ook kon ik me niet voorstellen dat we met een mooie foto terug zouden rijden na afloop. Na even wachten waren we dan aan de beurt, de echoscopist ging rekenen en vroeg: Dus morgen ben je al 12 weken zwanger? Het enige wat ik kon zeggen was: Eh ja dat hoop ik wel…..... Ik zag het haar opschrijven in het dossier en wist toen al dat het helemaal mis was.
Ik ging liggen, kreeg koude gel op mijn buik en zag gelijk niks, ja een volle blaas en een vruchtzak, maar geen actie, geen leven. De echoscopist vroeg nog of ik een regelmatige cyclus had en ja die had ik. Toch maar een inwendige echo en daar was het duidelijk te zien, het hoofdje, het rompje, het zwarte gaatje waar het hartje had moeten kloppen, ons kindje….......
Op het scherm zag ik de berekening, 8wkn en 4dgn, al 3,5 week geleden is het hartje gestopt met kloppen, is het kindje niet meer gegroeid maar was ik nog wel op en top zwanger.

Gisteren kwamen de tranen, om alles kon ik wel huilen, niet alleen om het verlies maar om alles er om heen, waarom heeft mijn lichaam het kindje niet direct afgestoten, waarom duurt het zo lang, waarom is mijn buik de afgelopen weken duidelijk gegroeid, wat staat ons te wachten, wanneer komt het op gang…......

Vanacht merkte ik dat ik helderrood bloed verloor, een beetje tegenstrijdig gevoel, aan de ene kant hoop dat het nu vanzelf los komt aan de andere kant de wetenschap dat het dan definitief voorbij is. Toch was ik er helemaal klaar voor…....maar vanmorgen kwam er niks en nu nog steeds niks…........... dus we wachten het maar weer af…......

Ik hoop dat het allemaal snel op gang komt, dan kunnen we het afsluiten, een plekje geven en verder gaan…......

 


I don’t know why you’re gone, now you’re gone
No beautiful goodbye
You will never leave my mind
And it turns out to be so much different than our dreams
Now you’re, you’re a star in heaven

Geplaatst door Gemm@ op 25-05-2008 om 12:53 PM
Ons gezinnetje • (3) Reacties • (0) TrackbacksLink

Pagina 1 van de 1 pagina's