Nica Julia Joanna

Pril geluk, stil verdriet...

Dit keer geen mooi en vrolijk nieuws, helaas gebeuren er in het leven dingen die we liever niet zouden willen, liever niet willen meemaken en ook liever niet aan denken, toch gebeurt het...........

De meesten van jullie hadden ons blije nieuws al gehoord of al duidelijk gezien, we verwachtten ons tweede kindje......6 december was de uitgerekende datum.
12 Weken zwanger ben ik maar helaas is ons kindje al met 8 weken en 4 dagen overleden.

Vanaf dag 1 heb ik genoten, steeds wel met een ander gevoel als met de zwangerschap van Nica, steeds riep ik: Eerst de echo afwachten, eerst een hartje zien kloppen. Maar ondertussen was er geen reden tot paniek, net als bij mijn eerste zwangerschap voelde ik me prima, wat pijnlijk en gespannen borsten, soms moe, soms vol energie, geen krampen, geen bloedverlies, niks om je zorgen over te maken dus en toch.......dat onderbewuste.
Maar goed de weken verstreken, het buikje groeide en nog steeds geen enkele aanwijzing dat het mis zou zijn. Dus ik bleef genieten en ondertussen maakten we plannen voor de toekomst, waar komt de babykamer, kopen we een grotere auto, welke kraamzorg willen we, wat vinden we mooie namen enz enz.....
Vrijdagochtend bracht ik Nica naar de creche om daarna samen met Siemen naar Lelystad te rijden voor de echo. Ik was vreselijk zenuwachtig, iets wat ik bij de zwangerschap van Nica totaal niet had. Ook kon ik me niet voorstellen dat we met een mooie foto terug zouden rijden na afloop. Na even wachten waren we dan aan de beurt, de echoscopist ging rekenen en vroeg: Dus morgen ben je al 12 weken zwanger? Het enige wat ik kon zeggen was: Eh ja dat hoop ik wel........ Ik zag het haar opschrijven in het dossier en wist toen al dat het helemaal mis was.
Ik ging liggen, kreeg koude gel op mijn buik en zag gelijk niks, ja een volle blaas en een vruchtzak, maar geen actie, geen leven. De echoscopist vroeg nog of ik een regelmatige cyclus had en ja die had ik. Toch maar een inwendige echo en daar was het duidelijk te zien, het hoofdje, het rompje, het zwarte gaatje waar het hartje had moeten kloppen, ons kindje..........
Op het scherm zag ik de berekening, 8wkn en 4dgn, al 3,5 week geleden is het hartje gestopt met kloppen, is het kindje niet meer gegroeid maar was ik nog wel op en top zwanger.

Gisteren kwamen de tranen, om alles kon ik wel huilen, niet alleen om het verlies maar om alles er om heen, waarom heeft mijn lichaam het kindje niet direct afgestoten, waarom duurt het zo lang, waarom is mijn buik de afgelopen weken duidelijk gegroeid, wat staat ons te wachten, wanneer komt het op gang.........

Vanacht merkte ik dat ik helderrood bloed verloor, een beetje tegenstrijdig gevoel, aan de ene kant hoop dat het nu vanzelf los komt aan de andere kant de wetenschap dat het dan definitief voorbij is. Toch was ik er helemaal klaar voor.......maar vanmorgen kwam er niks en nu nog steeds niks.............. dus we wachten het maar weer af.........

Ik hoop dat het allemaal snel op gang komt, dan kunnen we het afsluiten, een plekje geven en verder gaan.........

I don’t know why you’re gone, now you’re gone
No beautiful goodbye
You will never leave my mind
And it turns out to be so much different than our dreams
Now you’re, you’re a star in heaven

Posted by Gemm@ on 05/25 at 12:53 PM