08 August 2010

De boys alweer 1 jaar!!

Gisteren hebben we het eerste levensjaar van onze knullen afgesloten, de echte babytijd, de spanning rondom de operatie en voor Rody de borstvoedingsperiode.
Ze zijn nu echt baby-af en een nieuwe fase breekt aan.
Het is allemaal een beetje onvoorstelbaar, het is zo ontzettend snel gegaan en er is zoveel gebeurd het afgelopen jaar. Het was vooral een heftig en pittig jaar, maar we hebben ook ontzettend genoten van ons gezinnetje.
Het begon allemaal op 7 augustus 2009, midden in de nacht. Vanuit het niets braken mijn vliezen en 3 uurtjes later waren we ouders van een tweeling, een premature tweeling, dus ze moesten nog 2 weekjes in het ziekenhuis blijven.
Voor Nica werd gezorgd en wij hebben de tijd genomen om te wennen aan de kleine mannetjes, om naar hun geluidjes te luisteren, om hun geurtje op te snuiven en om zoveel mogelijk voor ze te zorgen op de momenten dat we bij ze waren. Het was heel raar om thuis te komen terwijl de jongens nog moesten blijven, maar ik kijk er met zoveel liefde en geluk op terug. De warme zomeravonden brachten wij door op de neonatologie in het Flevoziekenhuis, hangend in een tuinstoel, elk met een uk van nog geen 2,5/ 3 kilo en met het gegein van de verpleging op de achtergrond.
We hoefden ons weinig zorgen te maken over het welzijn van de jongetjes, er werd heel goed voor ze gezorgd en qua gezondheid deden ze het prima. Rody hield nog enige tijd dipjes in zijn hartslag, maar mocht na 2 weekjes toch net als zijn broer mee naar huis.
En toen begon het leven met 3 kinderen. Siemen had nog 2 weken vrij en we hebben ontzettend genoten van de uurtjes samen. Lekker gewandeld met de jongetjes in de kinderwagenbak en Nica voorop de wagen. Silvijn & Rody sliepen veel en dronken keurig om de 3-4 uur. Al snel konden de flessen de kast in en de kolf terug gebracht, want het bleken natuurtalentjes aan de borst, tot grote vreugde van mama!
Na een paar weken loste de roze wolk langzaamaan op. De jongens werden onrustiger, sliepen slechter en wouden om de 2 uur aan de borst. Wat we ook probeerden, het hielp slechts tijdelijk of beperkt.
Zo ging ik elke week met ze naar de osteopaat, werden ze ingebakerd, voerden we Rust en Regelmaat in, at en dronk ik een tijdlang geen zuivelproducten en gaven we ze johannesbroodpitmeel voor en na de voeding. Helaas was dat allemaal niet voldoende, ze bleven maar ontzettend veel spugen en drinken en spugen en drinken, de wasmachine draaiden overuren, net als mijn borsten.
Zo werd hier de term ‘fantoomvoeden’ ingevoerd als ik weer eens in paniek wakker werd terwijl ik dacht dat ik aan het voeden was.
Uiteindelijk bleek na een 24 uurs bepaling door middel van een soort sonde in hun slokdarm, dat ze beide last hadden van een reflux. Er werd Motilium en Losec voorgschreven en eindelijk leek de onrust iets af te nemen, ze waren toen 2 maand oud. Helaas bleek dat lang niet alles te zijn, want nog tot hun 4de maand bleven ze huilen, mopperen, onrustig slapen en veel drinken.
Ik heb vaak op het punt gestaan om te minderen met de borstvoeding, het record stond in die tijd op 30 voedingen per dag en ik had maar weinig tijd voor andere dingen, zoals onze kleine meid.
In die tijd kwamen we ook voor het eerst in het Sophia Kinderziekenhuis en werd bij Rody de diagnose trigonocephalie oftewel wigschedel gesteld. dat betekende dat hij voor zijn eerste verjaardag geopereerd zou worden. Toen leek dat nog zover weg dat ik het naast me neer heb gelegd om me er later maar eens druk om te gaan maken.
Na ruim 3,5 maand kwam er hier weer iets van rust terug in huis, ineens dronken de jongens in een soort van ritme, sliepen ze op redelijk vaste tijden en begonnen ze wat meer te ondekken.
Ze waren nog steeds erg gereserveerd naar andere mensen toe, maar hier in hun eigen veilige sfeertje zagen we twee lachende, open jongetjes die ook wel van een grapje hielden.
Het doorslapen heeft nog lang op zich laten wachten dus de nachten bleven vermoeiend, maar een paar lachende mannetjes maakten een hoop weer goed.
We merkten al snel dat het 2 totaal verschillende kereltjes waren. Rody de denker en Silvijn de doener. Ze mogen dan 1 eiig zijn, er zaten wel duidelijk verschillen in karakter.
Na 6 maanden volledige borstvoeding mochten ze dan ook eens ‘echt’ eten. Al vrij snel aten ze redelijk veel vaste voeding en werd het spugen eindelijk minder. Vanaf die tijd werd het elke maand een stukje makkelijker. Rody bleef het lachebekkie, die wond iedereen om zijn vinger en was dol op knuffelen. Silvijn was de serieuze van het stel, maar kon zich weer een stuk beter zelf vermaken.
Qua motorische ontwikkeling bleef Rody zo’n twee weken achter lopen op Silvijn, maar uiteindelijk kwam hij er ook wel. Net als Nica zijn het niet de vlotste kinderen qua grove motoriek maar een kei in de fijnere motoriek. Kleine dingetjes pakken tussen duim en wijgvinger, zelf broodje eten en het ruimtelijk inzicht werden in razend tempo ontwikkeld.
Toen ze 8 maanden waren zijn we voor het eerst met z’n allen een weekje op vakantie geweest. In een kindervilla van Landal hebben we een heerlijke, rustige week beleefd en onwijs genoten van Nica, Silvijn en Rody en daar is het doorslapen begonnen, wat een heerlijkheid!!
Daarna ging Nica ineens elke dag naar school en kwam er een echt ritme in de dag. Nu moesten we op tijd opstaan, snel naar school, fruithap, naar bed, weer naar school, broodje eten, borstvoeding geven, weer naar school, snel naar bed, wakker worden en hupsakee de wagen in om Nica weer te halen. Het was even wennen maar ook wel heel fijn, de jongens deden het er prima op en ons meisje was er ook zo aan toe, die vond het fantastisch op school!!
In Juni zijn we 2 weken naar wederom een Landal park geweest en dat was een echte vakantie, we hadden fantastisch weer, we hebben lekker gefietst en leuke dingen gedaan. ‘s Avonds als de kindjes in bed lagen hingen wij languit op de bank voor het WK voetbal. Familie en vrienden kwamen een dagje langs en verder was het vooral luieren!
Eén van de laatste dagen van de vakantie hoorden we dan eindelijk de datum van Rody’s operatie en daarna kwam alles in een stroomversnelling.
Voor we het wisten was het al zover en moest ons kleine ventje onder het mes.
Gelukkig is alles goed gegaan en hersteld hij ongelooflijk snel. Inmiddels is het 12 dagen geleden maar dat zou je niet zeggen als je naar Rody kijkt. De bikkel speelt, lacht en kletst er weer vrolijk op los.
Zijn oogjes zijn nog steeds wat gezwollen en hij is nog vreselijk bleek. Daarnaast is hij nu ook niet helemaal fit en eet hij slecht, maar een flesje pap gaat er altijd wel in gelukkig.
We hebben het idee dat zijn hechtingen nu wat beginnen te jeuken, want hij is erg mopperig soms, maar buiten dat om moeten we vooral alles doen wat we anders ook doen want hij geeft duidelijk aan dat hij zich daar het prettigst bij voelt.

Gisteren hebben we dus dit eerste jaar afgesloten samen met familie en onze beste vrienden Willem & Olga, alhoewel we die bijna ook beschouwen als familie. Zij waren er vrijwel als eerste bij toen de tweeling geboren was, waren er voor ons tijdens de operatie en zagen Rody vervolgens als eerste op de IC, kortom ze zijn er als we ze nodig hebben!! Bedankt jongens! Gewoon voor het feit dat jullie er zijn!
Maar ook onze familie, die Nica zo liefdevol op hebben gevangen het afgelopen jaar, ons hebben gesteund tijdens moeilijke momenten en een luisterend oor boden als het nodig was! Iedereen ontzettend bedankt voor alles!!
En als ik dan toch bezig ben wil ik iedereen bedanken die zo ontzettend met ons meeleefden het afgelopen jaar, maar met name tijdens de o zo zware operatieweek, alle lieve reactie die we hier en via hyves en kaartjes ontvingen. Wat een ontzettend fijn gevoel is het toch om te weten dat er mensen meeleven en waar je je verhaal aan kwijt kunt. Sommige mensen kennen we in ‘real life’, sommige hebben we nog nooit ontmoet maar schreven zulke lieve woorden om ons een hart onder de riem te steken, geweldig! Mensen bedankt!!

De slingers blijven nog even hangen, het mag even wat langer duren, dit feestje. Dus als er mensen de komende week zin hebben om het nieuwe koppie van Rody te komen bekijken, een verjaardagsknuffel aan de jongens willen geven, een kletspraatje met Nica willen houden of gewoon even een bakkie willen komen doen, schroom dan niet en laat het even weten!

Tot zover mijn relaas, het was een mooi, ontroerende, emotioneel, gezellig, verrasend en liefdevol eerste jaar, op naar het volgende feest!!

Hun verjaardagskado van ons; een zelfgemaakte speelkubus!
image

image

image

image

‘Taartje’ eten…
image

image

De jongens kregen Nijntje op dvd, maar wie vonden het het leukste??? grin
image

Onze kanjer, 11 dagen na de operatie!
image

Geplaatst door Gemm@ op 08-08-2010 om 06:46 PM
Ons gezinnetje • (3) Reacties • (0) TrackbacksLink

Pagina 1 van de 1 pagina's