Ons 2de hummeltje....
Zondag schreef ik dat het bloeden gestopt was, maar later op de middag begon het toch weer. Verder niet heel erg en ook onbraken de krampen waarover ik gelezen had dus nog steeds was het onzeker wanneer het zou beginnen. Zondag op maandag redelijk geslapen en gisterochtend liet onze kleine meid mama lekker uitslapen. Inmiddels merkte ik wel dat ik wat meer kramp kreeg en het bloedverlies werd heftiger.
Halverwege de ochtend belde ik met de verloskundige om alles door te geven en de afspraak van die middag af te zeggen. Op dat moment voelde het alsof er een stop uit me werd gestrokken en stroomde het bloed langs mijn benen. Het gesprek afgerond en snel rende ik naar boven om de ‘schade’ te bekijken. Gelukkig hebben wij een hele zelfstandige meid die zich prima kan vermaken als mama even boven is, dus daar hoefde ik me geen zorgen over te maken.
Het was vooral veel bloed met her en der een stolsel. Ik liet Siemen weten dat het nu echt begonnen was en die vond het toch wel fijn om thuis te komen. Op dat moment ging ik staan en wederom stroomde het langs mijn benen, dit keer voelde ik dat het menens was en heb Nica mee naar boven genomen, gelukkig kan ze tegenwoordig heel goed zelf de trap op komen want ik had houden en keren om onze vloerbedekking te beschermen.
Dit keer waren het erg veel en grote stolsels, ik kon er helaas niks in ontdekken en heb me opgefrist en ben even gaan liggen. Aan Siemen de taak om de badkamer een flinke beurt te geven.
Gelukkig kwam hij snel thuis want Nica begreep er allemaal niks meer van.
Daarna kwamen eigenlijk pas de echte ‘weeën’ , soms moest ik me er echt even op concentreren en wegpuffen, heel anders dan bij een gewone bevalling want dan zitten ze (bij mij dan) veel hoger in je buik en nu echt in mijn onderbuik. Na nog een paar stolsels namen de ‘weeën’ af, maar de buikpijn toe.
‘s Avonds nog even naar de gyn gebeld in verband met de buikpijn, maar die vond het nog niet verontrustend gelukkig. Dus even 2 ibuprofennetjes genomen en daar knapte ik echt van op, zelfs nog snel even stof gezogen en gedweild en toen lekker met mijn mannetje op de bank.
Het leek toch echt gebeurd te zijn toch had ik het gevoel dat er nog iets moest komen. Afgelopen nacht heb ik heerlijk geslapen en ook het bloeden was redelijk afgenomen.
Toen ik vanmorgen op het toilet zat had ik ineens de dringende behoefte om te persen en al snel bleek waarom en kwam er een heel klein frummeltje ter wereld.....
Ik ben zo opgelucht dat ik het nu gezien heb en weet dat het er uit is, dat alles natuurlijk is gegaan en we nu verder kunnen, het voelt alsof alles op zijn plaats valt en het is goed zo........
Geplaatst door Gemm@ op 27-05-2008 om 04:41 PM
Ons gezinnetje •
(0) Reacties •
(0) Trackbacks •
Link