Nooit verwacht dat ook wij eraan zouden moeten geloven maar het is een feit: We draaien tropenjaren!
Toen ik zwanger was van de tweeling dacht ik: appeltje eitje, daar draai ik mijn hand niet voor om, één of twee babies dat lukt ons best.
En ja hoor, we leven nog, zijn gezond en kunnen ons nog normaal vertonen aan de buitenwereld, maar om nou te zeggen dat het allemaal appeltje-eitje was….. dáár moet ik even op terug komen.
Ik geef het niet graag toe en ik voel me eigenlijk ook gewoon bezwaard als ik het zeg, maar nu ga ik het er toch gewoon even uitgooien: TJONGE JONGE, WAT EEN DRUKTE BRENGEN 3 KIDS MET ZICH MEE!!!

Zo dat gezegd te hebben kunnen we nu verder met de update.
Ons gezin is hectisch en druk, jongens zijn héél anders dan meisjes en alle cliché‘s zijn waar! Wie denkt dat een tweeling hetzelfde is als 2 ‘losse’ kinderen kan zich bij deze vrijwillig aanmelden om een weekje mee te komen draaien hier in Huize De Jong…... nee ik weet het nog beter, we komen ze brengen!
Het is soms rennen en vliegen en soms heerlijk genieten, maar eerlijk is eerlijk, wij zijn kapot na een dag!

Vanaf dag 1 zijn de jongens onrustig geweest, het begon met reflux, darmkrampjes, overgevoeligheid voor prikkels, daarna gingen we naar tandjes, oorontstekingen, rs-virus, buikgriep, nog meer oorontstekingen, onverklaarbare huilbuien, begin dit jaar een combi van oorontstekingen, waterpokken en vrijwel wekelijks diarree en een hele winter lang snottebellen, véél snottebellen.
Op wonderbaarlijke manier vonden de jongens tussendoor ook nog tijd om zich te ontwikkelen en dat gaat allemaal redelijk volgens het schema, best knap eigenlijk, want papa en mama zagen weinig tijd tussendoor om onszelf nog in welk opzicht dan ook te ontwikkelen.

Sinds een aantal weken hebben alle kids een nieuwe kamer gekregen. Tijdens een logeerpartijtje merkten we dat de jongens het toch beter deden als ze niet bij elkaar lagen, ze sliepen dan rustiger en dieper. Dus aangezien de mannen nog veel wakker waren ‘s nachts en in de vroege ochtend hadden we her en der nog wat losse uurtjes en die heb ik dapper besteed aan het verven en behangen van 3 kinderkamers. 06.30 Uur op de ladder om de eerste laag verf erop te gooien was zeker geen uitzondering, maar wat is het leuk geworden!!
Nica heeft de zolderkamer gekregen, dat was de kamer die jongens eerst deelden. De antraciete muur is gebleven, maar er is ook een felroze muur bijgekomen. Ze heeft een slaap-, speel- en knutselhoek gekregen en kan zichzelf helemaal vinden in haar nieuwe kamer!

De roze muur op Nica’s oude kamer werd overgeschilderd in donkergrijs en na wat verschuivingen in meubels is dat nu Silvijn zijn eigen domein.

En toen alle spulletjes weer een beetje hun plekje hadden gevonden was eindelijk ook Rody’s kamertje aan de beurt. Dat was nog even flink zoeken naar de juiste kleur, want hij is gezegend met het kleinste en meest onhandige kamertje van het huis, op het toilet na dan. Maarrrrrrr wat is het leuk geworden!!!!!

Her en der moeten nog wat schilderijtjes opgehangen worden, maar het grootste werk is gedaan en we zijn superblij met het resultaat.

Zo’n 3 weken geleden zijn beide jongens geopereerd. Bij allebei zijn buisjes geplaatst en hun neusamandelen zijn verwijderd. De redenen waren wel verschillend.
Silvijn had al bijna 3 maanden vrijwel continue een loopoor en dat vond de KNO arts wel voldoende reden om de ingreep te laten plaats vinden.
Rody had zeer regelmatig oorontstekingen, maar de doorslaggevende factor was toch wel het feit dat hij, totdat hij in oktober een flinke oorontsteking kreeg, het heel goed deed met zijn spraakontwikkeling. In oktober is hij helemaal gestopt met praten. En met de geschiedenis van Nica en het feit dat zij nu nog bezig is om haar spraakachterstand in te halen, besloot Dr Oei ook bij Rody niet meer te wachten.
Dus daar zaten we…. op maandagochtend 7 uur in het Flevo, met 2 jongetjes in pyama. De ene heel boos omdat hij wou eten én misschien nog wel meer omdat hij een vreselijk irritant polsbandje omkreeg die hij zelf niet af kon krijgen
Het kleine mannetje was niet meer rustig te krijgen en is zo boos als hij was ook onder narcose gebracht, om vervolgens een kwartier later net zo boos weer wakker te worden. Nou ik kan je vertellen dat 12 kilo boos kind héél erg sterk is!!
Silvijn was wat relaxter, maar ook hij vond het niet grappig toen hij wakker werd. Samen hebben ze 1,5 uur de boel compleet op stelten gezet op hun kamer en ondanks dat ze geen warme producten mochten nuttigen leek het me voor hun en hun kamergenootjes toch beter om toch maar die oude, vertrouwde papfles aan te slepen. En gelukkig, dat hielp!!! Heel snel daarna vielen ze uitgeput in slaap.
Eenmaal wakker was het al een stuk beter en mochten we lekker naar huis. Eigenlijk is het sindsdien toch langzamerhand beter gegaan. Ze slapen nu eindelijk hele nachten door en Rody begint zijn woordenschat al lekker uit te breiden. Ze zitten ook echt duidelijk lekkerder in hun vel.

Silvijn is ons taalwonder en wat is dat leuk zeg. Met zijn ruim 1,5 jaar heeft hij een enorme woordenschat en kan zich prima duidelijk maken: Eten, zitten, drinken, buiten, bomen, auto, thuis zijn een aantal woordjes die hier dagelijks veelvuldig gebruikt worden. Hij snapt alles en geeft ook hele uitgebreide antwoorden soms, niet dat dat allemaal verstaanbaar is, maar leuk is het wel
Hij blijft de knuffelkont van het stel, is nog steeds gevoeliger, maar ook een enorme boef. Silvijn zit dan ook regelmatig in de hoek!

Rody is en blijft de benjamin, hij doet alles net even wat relaxter, maar dat is ook het aard van het beestje. Rody kan ook flink boos worden, maar over het algemeen is dat zo weer voorbij.
Het is een heerlijk ventje die ontzettende gekke bekken kan trekken en ook heel ontdeugend kan kijken.

Beide mannen zijn gek op buiten spelen. Ze scheuren met hun loopauto’s over de binnenplaats en vinden het heerlijk. Ze kunnen al helemaal zelf van de glijbaan en kijken alles af van de grote kids in de buurt. Silvijn loopt nu 2 weken, Rody 1 week en dat gaat nu buiten ook steeds beter. Gelukkig maar want de broeken en schoentjes waren niet aan te slepen. Zodra ze liepen hebben ze beide mooie, flexibele en vooral dure schoentjes gekregen, want tsja ook wij willen natuurlijk het beste voor onze kinderen%-P Maar omdat we ook het beste voor onze portemonee willen heb ik al héél snel een paar crocs voor ze erbij besteld, want met dat straatracen van hun sleten die dure schoentjes wel heel snel!!

We genieten dus met volle teugen van het mooie buitenspeelweer en eigenlijk nog het meest omdat wij nu ook lekker op onze gat in de zon kunnen zitten te kijken hoe leuk onze kids spelen

Nica heeft ook niet stilgezeten, die heeft ineens een enorme sprong gemaakt. Ze kwam met werkjes thuis die ze samen met de kinderen van groep 2 heeft gemaakt en alles was goed! Ze heeft ineens hele andere vriendjes en wil nu ook cd’s van K3 en make-up   maar dáár is mama nog niet aantoe  
Haar spraak is enorm vooruit gegaan sinds ook zij in januari voor de tweede keer buisjes heeft gekregen en ze kletst ons werkelijk de oren van het hoofd, non stop en als het aan haar zou liggen dag en nacht.
Ook mocht ze al naar een volgend zwemgroepje en dat terwijl ze best heel veel lessen gemist heeft door de operatie, we zijn dan ook verschrikkelijk trots op haar!!!

Nog 2 weekjes en dan wordt ze alweer 5 jaar en dat gaan we natuurlijk vieren!!!!
We doen dit dit jaar op zaterdag 23 april en hopen dan traditiegetrouw op prachtig weer natuurlijk!! Iedereen is welkom vanaf een uurtje of 10!
Nica is druk aan het bedenken wat ze op haar verjaardag wil en alles wat ze bedenkt zetten we op het verlanglijstje op deze site!!

Nou tot zover weer mijn relaas…...nog een paar kiekjes en dan is het bedtijd voor deze grote meid

Rody

Silvijn

Qua uiterlijk lijken ze natuurlijk wel iets op elkaar, met name de kin, mond, neus en deel van de ogen. Maar ze hebben allebei een totaal andere uitdrukking, gebruiken hun mond verschillend, lachen anders, bewegen verschillend met hun ogen en hebben letterlijk hun eigen ‘kijk’ op dingen.
Rody is de baby, de benjamin, qua uiterlijk en wat betreft gedrag. Hij is ook het meest flexibel, past zich makkelijker aan in verschillende situaties. Hij kan heel onschuldig kijken en net doen alsof hij echt niet weet dat iets niet mag, niks is minder waar trouwens! Rody blijft een halve kilo lichter dan Silvijn, heeft een véél smaller koppie en heeft een heel arsenaal aan gekke bekken die hij op de vreemdste momenten tevoorschijn tovert.
Silvijn is de grootste van het stel. Heeft een bredere bouw, maar is eigenlijk een watje Hij kan zich moeilijker aanpassen in nieuwe situaties, is ook een stuk gevoeliger. Kan heel bewust iets stouts doen, hij roept je nog net niet om alvast te waarschuwen, maar zijn gezicht spreekt boekdelen! Hij is echt de knuffelkont, heeft wat meer lichamelijke aandacht nodig dan Rody.

Op dit moment eet Rody veel meer dan Silvijn, maar het grappige is dat hij nooit bijtrekt qua gewicht, hij heeft duidelijk echt een andere bouw.
Waar ze wel weer redelijk gelijk in zijn is de voorkeur voor spelen. Beide mannen zijn gek op autootjes, balletjes en vormen. Net als Nica ontwikkelen ze hun fijne motoriek vele malen sneller dan hun grove motoriek. In tegenstelling tot Nica gaan ze wel veel meer op onderzoek uit, klimmen en klauteren is redelijk favoriet. Het traphekje moet echt dichtblijven want ze klimmen zo naar boven. Ook speelgoed wordt hier uitgebreid getest en als de mogelijkheid er is met name hoe stevig het is om op te zitten.
Ze vermaken zich het best met kubussen die in elkaar moeten, balletjes die ergens in moeten, de vormenstoof en de blokjes, het leukste is nog om speelgoed te combineren. Ik kan er soms tijden naar kijken als ze zich weer eens vermaken met een zelf bedacht spelletje.
Steeds vaker spelen ze samen, ze verzinnen dan wat en hebben er echt plezier in. Dat kan variëren van achter elkaar aan racen met auto’s tot elkaar bekijken in de weerspiegeling van de oven. Ze kunnen dan echt communiceren zonder woorden. Ruzie hebben ze niet zo vaak meer gelukkig, ze hebben weer hun eigen plekje gevonden lijkt het.

Hun bedjes staan nog steeds tegen elkaar aan en dat gaat prima. Soms hebben ze de grootste lol door hun tuttels uit te wisselen, soms een beetje verdriet omdat één van de twee in slaap valt nog met de tuttel van de ander in zijn bed. Als er één wakker is, slaapt de ander meestal gewoon door. Zijn ze ‘s ochtends wakker vermaken ze elkaar lekker. Wij zien dus nog geen noodzaak om te uit elkaar te halen.

Rody zijn litteken is bijna niet meer te zien, ongelooflijk hoe snel dat wegtrekt, terwijl hij ontzettend blonde haartjes heeft!! Wel is zijn voorhoofd weer smaller geworden ten opzichte van een aantal weken geleden, waarschijnlijk nog steeds vocht wat eruit is getrokken. Ik vind het wel erg smal, ben dan ook erg benieuwd wat de chirurg binnenkort zegt. Maar ondanks zijn afwijkende koppie is het zo’n heerlijk ventje, hij maakt iedereen vrolijk met zijn lach en is zo’n enorme clown, je kunt gewoon niet niet van het jongetje houden

Rody’s litteken is bijna niet meer te zien.

Nog een ‘zoek-het-litteken’ foto

Net als de rest van Nederland zijn ook wij in de ban van het grote sinterklaasfeest. We zijn laatst naar de intocht in de stad geweest met alle kids en wat vonden ze het spannend!! Nica vond het eerst een beetje eng maar al snel was ze helemaal in haar element tussen alle pieten, met name de pepernoten zijn erg geliefd bij onze kleine snoepdoos;-)
Vorige week zijn Nica en ik samen nog naar de intocht hier in Buiten geweest, dat was eigenlijk vele malen leuker! Niek stond vooraan en heeft de Sint uitgebreid de hand geschud, niet dat haar dat erg kon boeien want die pieten zijn vele malen interessanter, die delen tenslotte al het lekkers uit   Later die middag zijn we samen naar de musical van Sinterklaas gegaan, dat was ook erg leuk. Nica heeft genoten en ik dus ook. Het is soms zo heerlijk om even weer wat tijd met mijn grote meid door te brengen en niet afgeleid te worden door 2 bengels.

Vorige week hebben we het 10 minuten gesprek op school gehad. Nica doet het eigenlijk prima, veel herkenbare dingen hebben we gehoord. Gym vindt ze heel leuk, maar ze is motorisch niet de vlotste en soms wat stuntelig. Het belangrijkste vond juf dat ze er plezier in heeft en dat ze wel dingen probeerd en dat heeft en doet ze, dus hartstikke goed!
In de klas is ze best wel populair ondanks dat ze daar zelf niks om geeft, ze gaat nog steeds het liefst haar eigen gangetje. Verder komt ze wel goed mee, maar is haar spraak nog steeds niet top en daarom zou ze toch even door de logopediste gezien worden. Ook is haar gehoor erg wisselend en dat is heel vervelend in een klas met veel kinderen.
Inmiddels is ze bij de logopediste geweest, alleen hebben wij nog niks van haar gehoord, dus nog even afwachten wat daar uitgekomen is.
Morgen hebben we een afspraak bij de KNO arts. Nica zegt zelf al dat ze wel graag buisjes wil zodat ze weer alles kan horen, ze begint het zelf nu ook te merken dat ze soms erg slechthorend is. Ik ben er benieuwd wat de KNO ervan zegt!

Nou dat was weer een heel verhaal, nog een paar sinterklaasfoto’s en dan bye bye!!!



En als afsluiter hebben we heerlijk gegeten in het pannekoekenschip!

Ach nog 2 dan

Als eerste onze Rody, wat doet het knulletje het goed!! Hij heeft zich bijna helemaal hersteld.
Hij was de eerste weken nog wat suf, beetje afwezig, niet echt de Rody die we kenden. Maar stukje bij beetje kwam de echte pretletter weer naar voren.
Hij grijpt nu nog regelmatig naar zijn hoofd, geen idee wat hij voelt maar er lijkt wel het één en ander gaande te zijn.
Zijn litteken geneest bovenop heel mooi, aan de zijkant ook hoor, maar daar is hij nog heel paars. Dat is helemaal normaal en zal na een jaar minder worden.
Met slapen hebben we helemaal geen problemen gehad, hij heeft alles weer opgepikt na de operatie en dat viel ons 100% mee.
Na de operatie heeft hij geleerd hoe hij zelf kan gaan zitten en is daar heel handig in geworden, maar verder blijft ie lekker rondtijgeren.
Maar hij mag dan niet zo’n spurt maken in zijn grove motoriek, net als Nica is hij heel behendig in de fijne motoriek. Hij heeft een geweldig concentratie vermogen en ondekt steeds weer nieuwe dingen.
Hij eet alles mee en bijna alles zelfstandig. De baby cook staat al een tijdje ongebruikt op het aanrecht en ook op de staafmixer ligt inmiddels een laag stof.
Zo gezellig is het om met die knullen aan tafel te zitten, ze moeten nog een hoop tafelmanieren leren maar ach…..who cares;-)

Silvijn is een echte dreumes. Hij is nu wel wat meer bezig met staan, zit steeds vaker en vaster op zijn knieën en ging van de week voor het eerste helemaal zelf staan in bed.
Het is wel een gefrustreerd mannetje en dat moet zijn kleine broertje vaak ontgelden. Silvijn kan ineens heel erg boos worden en beukt dan flink op Rody in met zijn hoofd. Eergisteren zette hij zelfs zijn tanden in Rody’s hoofdje, hij trilde ervan zo boos was hij. En hij heeft er geen enkele reden voor, want ze krijgen echt wel evenveel aandacht.
Silvijn heeft dan nog de mazzel dat hij nog borstvoeding krijgt en dus ‘s ochtends als iedereen nog slaapt tussen ons in komt liggen om zijn ontbijtje bij mama te nuttigen. Het is best een druk kereltje maar dan ligt hij zo heerlijk tegen mij aan te frummelen met zijn handjes en voetjes en is hij toch nog even klein.
Silvijn is ook echt een knuffelkont, in die zin lijkt Rody veel meer op Nica, dat was ook nooit echt een knuffelkind. Silvijn dus wel en die kan héérlijk tegen je aan komen kroelen, hij is veel lichamelijker ingesteld.

Ze zitten nu allebei in een sprong, want ze mopperen héél veel, huilen om de kleinste dingen, slapen moeilijk in en onrustig. Het is vreselijk vermoeiend omdat het werkelijk ‘s ochtends begint zodra ze beneden zijn en ze precies tegelijk aan mijn benen komen hangen en aandacht willen. En oo wee als ik ze beide op schoot neem, dan wordt het vechten!
Nee het is geen harmonieuze tweeling, de concurentiestrijd wordt hier al flink aangegaan, dat beloofd nog wat voor de toekomst!!
Maar ondanks al die ‘vervelende’ dingetjes vind ik dit toch zo’n ongelooflijk leuke leeftijd en fase. Ze gaan nu alles aanwijzen en hebben voor sommige dingen hun eigen woordjes. Papa, mama, dah (dank je wel, als ze iets geven), dada, bah, enz.
In bed kunnen ze dan wel weer heel goed met elkaar, daar hebben ze de grootste lol en spelen ze spelletjes samen. Geweldig om die vrolijkheid door de babyfoon te horen!!

Onze Nica doet het ook heel goed. Ze was een tijd heel moe en toen zijn we floradix gaan geven en dat gaat hartstikke goed! Het is een echte kleuter met echt kleutergedrag, ook vreselijk vermoeiend want er gaan dagen voorbij dat het de hele tijd corrigeren is. Ze luistert wel maar slaat niks op en doet het dus 2 tellen later gewoon weer. Ook eten is weer een drama. Het ontbijt schiet meestal echt niet op, maar omdat ik geen zin meer heb om ‘s ochtends gelijk al met een soort drill oefening te beginnen (Nica eet door, Nica doe je kleren aan, Nica pak je jas, enz) heb ik nu weer een flip it beker gekocht en wissel ik de pap, drinkontbijt en krentebollen maar een beetje af. Ik help haar wat sneller met het aankleden en zo houden we het een stuk gezelliger. Ze is tenslotte ook nog maar 4!
Op school heeft ze een vriendinnetje gemaakt, vanmiddag vlogen ze elkaar al om de hals toen ze weer op school kwamen en thuis is het Zoë voor en Zoë na. Hartstikke leuk dus!

Ik heb een oproepcontract getekend bij Take Good Care kraamzorg en heb heel veel zin om aan de slag te gaan! Natuurlijk is het hartstikke spannend want ik moet er helemaal weer even inkomen, maar wat is er nou mooier werk dan getuige te zijn bij de geboorte van een baby, of mensen op weg te helpen in die eerste spannende, onwennige dagen na de bevalling. Nee ik denk dat het helemaal goed gaat komen!
En om zelf nog wat ‘vrijheid’ terug te krijgen gaan de jongens vanaf volgende week 2 dagen in de week naar het kinderdagverblijf. 1 Dag daarvan zal ik oproepbaar zijn en de andere dag reserveer ik voor de boodschappen, huishouden en extra 1 op 1 aandacht voor Nica!
Vandaag mochten de mannen al gaan wennen en dus haalde ik Nica alleen op de fiets van school, ‘t meisje was zoooo blij!! We hebben eerste verse broodjes gehaald bij de winkel en chocomelk en toen heerlijk rustig gelunchd thuis. Nica gaf duidelijk aan dat ze er enorm van genoot en dat doet me goed!
Binnenkort heeft ze een studiedag op de dag dat de jongens naar de creche zijn, dan gaan we er een dagje op uit. Ik weet nog niet wat maar de hele dag krijgt onze princes de aandacht die ze wil. Dat heeft ze verdient!!

Kortom alles gaat hier lekker!! We genieten van ons gezin waar we zo ontzettend trots op zijn!

Met Rody gaat het super, de hechtingen vallen er uit, hij gaat inmiddels zelf zitten en kletst er vrolijk op los! Silvijn kan kruipen en heeft er weer een tandje bij. Nica is zo lief voor haar broertjes, smeert zelf haar brood en maakt zelf speelafspraakjes met vriendinnetjes. Kortom alles is weer normaal;-)

Gisteren hebben we dus dit eerste jaar afgesloten samen met familie en onze beste vrienden Willem & Olga, alhoewel we die bijna ook beschouwen als familie. Zij waren er vrijwel als eerste bij toen de tweeling geboren was, waren er voor ons tijdens de operatie en zagen Rody vervolgens als eerste op de IC, kortom ze zijn er als we ze nodig hebben!! Bedankt jongens! Gewoon voor het feit dat jullie er zijn!
Maar ook onze familie, die Nica zo liefdevol op hebben gevangen het afgelopen jaar, ons hebben gesteund tijdens moeilijke momenten en een luisterend oor boden als het nodig was! Iedereen ontzettend bedankt voor alles!!
En als ik dan toch bezig ben wil ik iedereen bedanken die zo ontzettend met ons meeleefden het afgelopen jaar, maar met name tijdens de o zo zware operatieweek, alle lieve reactie die we hier en via hyves en kaartjes ontvingen. Wat een ontzettend fijn gevoel is het toch om te weten dat er mensen meeleven en waar je je verhaal aan kwijt kunt. Sommige mensen kennen we in ‘real life’, sommige hebben we nog nooit ontmoet maar schreven zulke lieve woorden om ons een hart onder de riem te steken, geweldig! Mensen bedankt!!

De slingers blijven nog even hangen, het mag even wat langer duren, dit feestje. Dus als er mensen de komende week zin hebben om het nieuwe koppie van Rody te komen bekijken, een verjaardagsknuffel aan de jongens willen geven, een kletspraatje met Nica willen houden of gewoon even een bakkie willen komen doen, schroom dan niet en laat het even weten!

Tot zover mijn relaas, het was een mooi, ontroerende, emotioneel, gezellig, verrasend en liefdevol eerste jaar, op naar het volgende feest!!

Hun verjaardagskado van ons; een zelfgemaakte speelkubus!

‘Taartje’ eten…

De jongens kregen Nijntje op dvd, maar wie vonden het het leukste???

Onze kanjer, 11 dagen na de operatie!

Vannacht hadden we een onrustige nacht, nee Rody sliep héérlijk, maar zijn grote broer was erg zielig. Waarschijnlijk moet ook hij nog het één en ander verwerken, of zou het zo’n unieke tweeling-eigenschap zijn dat hij de pijn voelt terwijl Rody de operatie heeft ondergaan? Wat het ook was, het was erg vermoeiend. Siemen en ik zijn om en om naar hem toegeweest om te troosten, maar beide hadden we moeite om onze ogen open te houden. Uiteindelijk is hij rond 4 uur in diepe slaap gevallen en werden beide jongens pas om kwart voor 8 wakker!!
Rody moet ‘s ochtends nog wel een beetje op gang komen, maar dat gaat steeds soepeler. Hij wou nog steeds niet aan de borst (jaja mama geeft nog niet helemaal op) dus kreeg hij een bordje pap.
Hij eet en drinkt verder weer prima. Op de grond spelen vindt hij het leukst als hij zit, dat snap ik wel, want Silvijn zwaait en gooit nog wel eens met speelgoed en dat voelt natuurlijk niet prettig als je dat tegen je pas geopereerde koppie aan krijgt.
Hij had vandaag weer praatjes voor tien en regelmatig trekt hij zijn clowns-gezicht.

Silvijn was vandaag ook weer super vrolijk, het is zo’n druk ventje, hij klimt en klautert overal overheen, gooit met speelgoed, doet gek als hij in de stoel zit en zwaait de hele dag. Het is soms echt een boef maar als hij lacht dan smelt ik helemaal, mijn ondeugende mannetje!

Rody’s litteken ziet er netjes uit, aan 1 kant hangt heel duidelijk een knoopje en Siemen en ik hebben beide de neiging om die eraf te knippen. Doen we natuurlijk niet hoor, wees niet bang
Er zitten nog wel veel bloedresten op zijn koppie, maar dat zal denk ik moeten slijten of wordt er pas afgewassen over ruim 2 weken, lekker fris dus

Vanavond zijn de mannetjes samen in bad geweest, ze vonden het heerlijk! Voor Silvijn was het alweer veel te lang geleden want die week in het RmD huis kwam het er nou ook niet echt van.
Inmiddels liggen ze in hun bedje, Silvijn nog aan het brullen, Rody knock-out. Morgen begint het dagelijkse leven weer, Siemen moet weer aan het werk en ik ben weer alleen met de jochies. Nica blijft nog even bij Jantina, die vind het heerlijk om uit logeren te zijn volgens mij!

Alweer een beetje minder gezwollen…

Nee, we hebben hem geen oogschaduw opgedaan

Onze grote ondeugende boef!

Pret in bad!

Gisterochtend werd hij nog wat knorrig wakker en wou hij helemaal niks. Zijn oogjes waren wel een stuk meer open, maar nog niet zoveel als dat ik had verwacht.
Toch hadden we goede hoop dat we naar huis mochten, hij had geen koorts, oogjes waren toch redelijk open en wij hadden er vertrouwen in om hem mee te nemen.
De eerste verwachting was dat de weekend arts tussen 10 en half 11 zou komen, toen werd het 12 uur, daarna kregen we om 12.20 uur te horen dat het nog een uur tot anderhalf uur zou duren en uiteindelijk werd het rond 4 uur.
Inmiddels was Rody flink opgeknapt, had hij zijn oogjes al best goed open en hadden we alles al ingepakt. Een uurtje later reden we dan eindelijk de parkeergarage uit en lieten we het Sophia achter ons, op weg naar Almere.

Het was heerlijk om thuis te komen, de jongens hebben nog flink gegeten en gingen toen lekker naar hun eigen bedje. Silvijn had even moeite om in slaap te komen, maar Rody was gelijk knock-out.
Ze hebben doorgeslapen tot half 6 vanmorgen, maar daarna was het toch echt gebeurd.
Rody wou wederom niet bij mij drinken. Het lijkt erop dat hij er gewoon echt klaar mee is. Ik ben er wel een beetje verdrietig van, ik had graag het jaar volgemaakt, maar vind vooral de timing niet zo fijn. Ik zit nog midden in het afscheid nemen van Rody’s oude vertrouwde koppie en nu moet ik het voeden van mijn jongste zoon ook abrupt loslaten. Ik bied het nog een paar dagen aan, maar dan zal het toch echt klaar zijn en moet ik het maar gewoon accepteren dat hij er echt klaar mee was
Silvijn drinkt overigens met alle liefde de stuwing weg, die heeft er helemaal nog niet genoeg van. Maar hij zet steeds zijn tandjes erin, dus ik denk dat mama daar straks vanzelf klaar mee is

Vandaag knapte Rody zienderogen op. Hij vaart er duidelijk het best bij als wij gewoon doen wat we normaal ook doen. We zijn dus al lekker naar de winkel gewandeld en Jantina en Linda en Nica kwamen vanmiddag langs wat hij ook wel heel leuk vond.
Nica was heel blij om haar broertje weer te zien, wel aandoenelijk hoor, want ze storte zich helemaal op Rody. Ze heeft het litteken uitgebreid bekeken en een dikke kus op zijn nieuwe voorhoofd gedrukt! Natuurlijk waren wij ook superblij om ons meisje weer even te zien en te knuffelen. Al is ze vanavond gelijk weer met ze meegegaan om nu nog een weekje bij Jantina te blijven logeren, ze heeft dus een heerlijke vakantie!!

Rody’s koppie is nog steeds wel opgezwollen maar al een stuk minder dan gisteren. Zijn oogleden zijn nu rood/paars en nog dik, maar hij kan alles weer helemaal goed zien. Hij speelt en tijgert weer lekker rond en eten gaat ook goed! Kortom alles gaat helemaal naar wens.

Wij zijn moe, opgelucht, verdrietig, emotioneel, blij en dan ben ik volgens mij nog wel een aantal emoties vergeten. Het heeft toch meer inpact gehad dan ik van te voren had gedacht, al was het wel heel fijn dat we ons goed voorbereid hadden, voor zover dat kon natuurlijk. Zo wisten we wat we konden verwachten en hoe we daar het beste op in konden spelen.

Nou nog even een paar foto’s en dan lekker naar bed!

Gistermiddag, nog even nijntje kijken…

Nica is blij om haar broertje weer te zien en kust zijn ‘nieuwe’ hoofdje!

Langzaam komt onze vertrouwde Rody weer terug. Gek doen met tante Linda.

Gaandeweg de dag gingen zijn oogjes steeds een beetje verder open, je kunt ze nog steeds niet open noemen hoor, het zijn kiertjes, maar hij ziet weer wat en kan dus ook een beetje spelen.
Je merkt dat hij nog een hele korte concentratieboog heeft en toch best angstig is. Niet zozeer voor de pijn, want dat lijkt hij niet echt te hebben, maar meer omdat hij niet alles kan overzien.
In de kinderstoel voelt hij zich veilig, zit hij mooi hoog en kan redelijk goed alles zien.
Vanmiddag wou hij absoluut niet slapen, hij werd hysterisch als ik hem in bed legde, maar om hem vertrouwen te geven in het in slaap vallen moest hij er toch even doorheen.
Toen werd het zo erg dat hij met zijn hoofd tegen de spijlen sloeg en vond ik het niet grappig meer, maar op schoot bleef hij ook huilen, dus laptop opgestart en op you tube nijntje filmpjes gezocht en dat bleek de uitkomst. Een half uur heeft hij er met wijd open mond naar zitten kijken. Prachtig gezicht want hij werd moe en zijn oogleden werden dus nog zwaarder, zijn hoofdje ging dus steeds meer omhoog om toch door die steeds kleiner wordende kiertjes te kunnen blijven kijken!

De chirurg kwam nog even langs en was nog steeds erg tevreden, hij heeft wel de meest extreme zwelling volgens een aantal ‘experts’, ‘t arme kind. Over 3 weken moet hij terug komen op de poli voor controle, als het goed is zijn de hechtingen er dan al uit en dan mogen we ook zijn haartjes weer wassen. Morgen of overmorgen worden zijn haartjes hier op de afdeling nog gewassen met bethadine shampoo dus we krijgen hem wel schoon mee naar huis. Ik ben ook wel benieuwd hoe dat er dan uitziet, want nu zitten her en der toch best nog wat flinke bloedresten.

Of we morgen naar huis mogen hangt af van de zwelling, hij moet beide oogjes goed open kunnen krijgen, dat blijft dus nog even spannend.
Zo, dit was het even voor vandaag. Er ligt hier naast me een grote broer heerlijk te snurken en ik denk dat ik dat ook maar eens ga doen

Aan de kant mama!!!

Stoere Rody, net geopereerd, nu alweer aan het werk

Ik zie je wel hoor mama!

Voor het eerst weer samen spelen…

En een filmpje