De Jong Ones

Tickers

Geplaatst door Gemm@ op 09-03-2009 om 04:34 PM
Algemeen • (4) Reacties • (0) Trackbacks • Link

Foto’s

Even een portie nieuwe foto’s!

Met Rody gaat het super, de hechtingen vallen er uit, hij gaat inmiddels zelf zitten en kletst er vrolijk op los! Silvijn kan kruipen en heeft er weer een tandje bij. Nica is zo lief voor haar broertjes, smeert zelf haar brood en maakt zelf speelafspraakjes met vriendinnetjes. Kortom alles is weer normaal;-)

Geplaatst door Gemm@ op 13-08-2010 om 03:59 PM
Ons gezinnetje • (0) Reacties • (0) Trackbacks • Link

De boys alweer 1 jaar!!

Gisteren hebben we het eerste levensjaar van onze knullen afgesloten, de echte babytijd, de spanning rondom de operatie en voor Rody de borstvoedingsperiode.
Ze zijn nu echt baby-af en een nieuwe fase breekt aan.
Het is allemaal een beetje onvoorstelbaar, het is zo ontzettend snel gegaan en er is zoveel gebeurd het afgelopen jaar. Het was vooral een heftig en pittig jaar, maar we hebben ook ontzettend genoten van ons gezinnetje.
Het begon allemaal op 7 augustus 2009, midden in de nacht. Vanuit het niets braken mijn vliezen en 3 uurtjes later waren we ouders van een tweeling, een premature tweeling, dus ze moesten nog 2 weekjes in het ziekenhuis blijven.
Voor Nica werd gezorgd en wij hebben de tijd genomen om te wennen aan de kleine mannetjes, om naar hun geluidjes te luisteren, om hun geurtje op te snuiven en om zoveel mogelijk voor ze te zorgen op de momenten dat we bij ze waren. Het was heel raar om thuis te komen terwijl de jongens nog moesten blijven, maar ik kijk er met zoveel liefde en geluk op terug. De warme zomeravonden brachten wij door op de neonatologie in het Flevoziekenhuis, hangend in een tuinstoel, elk met een uk van nog geen 2,5/ 3 kilo en met het gegein van de verpleging op de achtergrond.
We hoefden ons weinig zorgen te maken over het welzijn van de jongetjes, er werd heel goed voor ze gezorgd en qua gezondheid deden ze het prima. Rody hield nog enige tijd dipjes in zijn hartslag, maar mocht na 2 weekjes toch net als zijn broer mee naar huis.
En toen begon het leven met 3 kinderen. Siemen had nog 2 weken vrij en we hebben ontzettend genoten van de uurtjes samen. Lekker gewandeld met de jongetjes in de kinderwagenbak en Nica voorop de wagen. Silvijn & Rody sliepen veel en dronken keurig om de 3-4 uur. Al snel konden de flessen de kast in en de kolf terug gebracht, want het bleken natuurtalentjes aan de borst, tot grote vreugde van mama!
Na een paar weken loste de roze wolk langzaamaan op. De jongens werden onrustiger, sliepen slechter en wouden om de 2 uur aan de borst. Wat we ook probeerden, het hielp slechts tijdelijk of beperkt.
Zo ging ik elke week met ze naar de osteopaat, werden ze ingebakerd, voerden we Rust en Regelmaat in, at en dronk ik een tijdlang geen zuivelproducten en gaven we ze johannesbroodpitmeel voor en na de voeding. Helaas was dat allemaal niet voldoende, ze bleven maar ontzettend veel spugen en drinken en spugen en drinken, de wasmachine draaiden overuren, net als mijn borsten.
Zo werd hier de term ‘fantoomvoeden’ ingevoerd als ik weer eens in paniek wakker werd terwijl ik dacht dat ik aan het voeden was.
Uiteindelijk bleek na een 24 uurs bepaling door middel van een soort sonde in hun slokdarm, dat ze beide last hadden van een reflux. Er werd Motilium en Losec voorgschreven en eindelijk leek de onrust iets af te nemen, ze waren toen 2 maand oud. Helaas bleek dat lang niet alles te zijn, want nog tot hun 4de maand bleven ze huilen, mopperen, onrustig slapen en veel drinken.
Ik heb vaak op het punt gestaan om te minderen met de borstvoeding, het record stond in die tijd op 30 voedingen per dag en ik had maar weinig tijd voor andere dingen, zoals onze kleine meid.
In die tijd kwamen we ook voor het eerst in het Sophia Kinderziekenhuis en werd bij Rody de diagnose trigonocephalie oftewel wigschedel gesteld. dat betekende dat hij voor zijn eerste verjaardag geopereerd zou worden. Toen leek dat nog zover weg dat ik het naast me neer heb gelegd om me er later maar eens druk om te gaan maken.
Na ruim 3,5 maand kwam er hier weer iets van rust terug in huis, ineens dronken de jongens in een soort van ritme, sliepen ze op redelijk vaste tijden en begonnen ze wat meer te ondekken.
Ze waren nog steeds erg gereserveerd naar andere mensen toe, maar hier in hun eigen veilige sfeertje zagen we twee lachende, open jongetjes die ook wel van een grapje hielden.
Het doorslapen heeft nog lang op zich laten wachten dus de nachten bleven vermoeiend, maar een paar lachende mannetjes maakten een hoop weer goed.
We merkten al snel dat het 2 totaal verschillende kereltjes waren. Rody de denker en Silvijn de doener. Ze mogen dan 1 eiig zijn, er zaten wel duidelijk verschillen in karakter.
Na 6 maanden volledige borstvoeding mochten ze dan ook eens ‘echt’ eten. Al vrij snel aten ze redelijk veel vaste voeding en werd het spugen eindelijk minder. Vanaf die tijd werd het elke maand een stukje makkelijker. Rody bleef het lachebekkie, die wond iedereen om zijn vinger en was dol op knuffelen. Silvijn was de serieuze van het stel, maar kon zich weer een stuk beter zelf vermaken.
Qua motorische ontwikkeling bleef Rody zo’n twee weken achter lopen op Silvijn, maar uiteindelijk kwam hij er ook wel. Net als Nica zijn het niet de vlotste kinderen qua grove motoriek maar een kei in de fijnere motoriek. Kleine dingetjes pakken tussen duim en wijgvinger, zelf broodje eten en het ruimtelijk inzicht werden in razend tempo ontwikkeld.
Toen ze 8 maanden waren zijn we voor het eerst met z’n allen een weekje op vakantie geweest. In een kindervilla van Landal hebben we een heerlijke, rustige week beleefd en onwijs genoten van Nica, Silvijn en Rody en daar is het doorslapen begonnen, wat een heerlijkheid!!
Daarna ging Nica ineens elke dag naar school en kwam er een echt ritme in de dag. Nu moesten we op tijd opstaan, snel naar school, fruithap, naar bed, weer naar school, broodje eten, borstvoeding geven, weer naar school, snel naar bed, wakker worden en hupsakee de wagen in om Nica weer te halen. Het was even wennen maar ook wel heel fijn, de jongens deden het er prima op en ons meisje was er ook zo aan toe, die vond het fantastisch op school!!
In Juni zijn we 2 weken naar wederom een Landal park geweest en dat was een echte vakantie, we hadden fantastisch weer, we hebben lekker gefietst en leuke dingen gedaan. ‘s Avonds als de kindjes in bed lagen hingen wij languit op de bank voor het WK voetbal. Familie en vrienden kwamen een dagje langs en verder was het vooral luieren!
Eén van de laatste dagen van de vakantie hoorden we dan eindelijk de datum van Rody’s operatie en daarna kwam alles in een stroomversnelling.
Voor we het wisten was het al zover en moest ons kleine ventje onder het mes.
Gelukkig is alles goed gegaan en hersteld hij ongelooflijk snel. Inmiddels is het 12 dagen geleden maar dat zou je niet zeggen als je naar Rody kijkt. De bikkel speelt, lacht en kletst er weer vrolijk op los.
Zijn oogjes zijn nog steeds wat gezwollen en hij is nog vreselijk bleek. Daarnaast is hij nu ook niet helemaal fit en eet hij slecht, maar een flesje pap gaat er altijd wel in gelukkig.
We hebben het idee dat zijn hechtingen nu wat beginnen te jeuken, want hij is erg mopperig soms, maar buiten dat om moeten we vooral alles doen wat we anders ook doen want hij geeft duidelijk aan dat hij zich daar het prettigst bij voelt.

Gisteren hebben we dus dit eerste jaar afgesloten samen met familie en onze beste vrienden Willem & Olga, alhoewel we die bijna ook beschouwen als familie. Zij waren er vrijwel als eerste bij toen de tweeling geboren was, waren er voor ons tijdens de operatie en zagen Rody vervolgens als eerste op de IC, kortom ze zijn er als we ze nodig hebben!! Bedankt jongens! Gewoon voor het feit dat jullie er zijn!
Maar ook onze familie, die Nica zo liefdevol op hebben gevangen het afgelopen jaar, ons hebben gesteund tijdens moeilijke momenten en een luisterend oor boden als het nodig was! Iedereen ontzettend bedankt voor alles!!
En als ik dan toch bezig ben wil ik iedereen bedanken die zo ontzettend met ons meeleefden het afgelopen jaar, maar met name tijdens de o zo zware operatieweek, alle lieve reactie die we hier en via hyves en kaartjes ontvingen. Wat een ontzettend fijn gevoel is het toch om te weten dat er mensen meeleven en waar je je verhaal aan kwijt kunt. Sommige mensen kennen we in ‘real life’, sommige hebben we nog nooit ontmoet maar schreven zulke lieve woorden om ons een hart onder de riem te steken, geweldig! Mensen bedankt!!

De slingers blijven nog even hangen, het mag even wat langer duren, dit feestje. Dus als er mensen de komende week zin hebben om het nieuwe koppie van Rody te komen bekijken, een verjaardagsknuffel aan de jongens willen geven, een kletspraatje met Nica willen houden of gewoon even een bakkie willen komen doen, schroom dan niet en laat het even weten!

Tot zover mijn relaas, het was een mooi, ontroerende, emotioneel, gezellig, verrasend en liefdevol eerste jaar, op naar het volgende feest!!

Hun verjaardagskado van ons; een zelfgemaakte speelkubus!

‘Taartje’ eten…

De jongens kregen Nijntje op dvd, maar wie vonden het het leukste???

Onze kanjer, 11 dagen na de operatie!

Geplaatst door Gemm@ op 08-08-2010 om 06:46 PM
Ons gezinnetje • (3) Reacties • (0) Trackbacks • Link

Langzaam komt onze Rody weer tevoorschijn!

Het is alweer een week geleden dat we voor de opname in het ziekenhuis zaten en voor de laatste keer de ‘gelukspunt’ van Rody konden zoenen en knuffelen.
Aan de ene kant kan ik me bijna niet meer voorstellen dat hij een wigschedeltje had, aan de andere kant ben ik nog helemaal niet gewend aan zijn nieuwe ronde hoofdje.

Vannacht hadden we een onrustige nacht, nee Rody sliep héérlijk, maar zijn grote broer was erg zielig. Waarschijnlijk moet ook hij nog het één en ander verwerken, of zou het zo’n unieke tweeling-eigenschap zijn dat hij de pijn voelt terwijl Rody de operatie heeft ondergaan? Wat het ook was, het was erg vermoeiend. Siemen en ik zijn om en om naar hem toegeweest om te troosten, maar beide hadden we moeite om onze ogen open te houden. Uiteindelijk is hij rond 4 uur in diepe slaap gevallen en werden beide jongens pas om kwart voor 8 wakker!!
Rody moet ‘s ochtends nog wel een beetje op gang komen, maar dat gaat steeds soepeler. Hij wou nog steeds niet aan de borst (jaja mama geeft nog niet helemaal op) dus kreeg hij een bordje pap.
Hij eet en drinkt verder weer prima. Op de grond spelen vindt hij het leukst als hij zit, dat snap ik wel, want Silvijn zwaait en gooit nog wel eens met speelgoed en dat voelt natuurlijk niet prettig als je dat tegen je pas geopereerde koppie aan krijgt.
Hij had vandaag weer praatjes voor tien en regelmatig trekt hij zijn clowns-gezicht.

Silvijn was vandaag ook weer super vrolijk, het is zo’n druk ventje, hij klimt en klautert overal overheen, gooit met speelgoed, doet gek als hij in de stoel zit en zwaait de hele dag. Het is soms echt een boef maar als hij lacht dan smelt ik helemaal, mijn ondeugende mannetje!

Rody’s litteken ziet er netjes uit, aan 1 kant hangt heel duidelijk een knoopje en Siemen en ik hebben beide de neiging om die eraf te knippen. Doen we natuurlijk niet hoor, wees niet bang
Er zitten nog wel veel bloedresten op zijn koppie, maar dat zal denk ik moeten slijten of wordt er pas afgewassen over ruim 2 weken, lekker fris dus

Vanavond zijn de mannetjes samen in bad geweest, ze vonden het heerlijk! Voor Silvijn was het alweer veel te lang geleden want die week in het RmD huis kwam het er nou ook niet echt van.
Inmiddels liggen ze in hun bedje, Silvijn nog aan het brullen, Rody knock-out. Morgen begint het dagelijkse leven weer, Siemen moet weer aan het werk en ik ben weer alleen met de jochies. Nica blijft nog even bij Jantina, die vind het heerlijk om uit logeren te zijn volgens mij!

Alweer een beetje minder gezwollen…

Nee, we hebben hem geen oogschaduw opgedaan

Onze grote ondeugende boef!

Pret in bad!

Geplaatst door Gemm@ op 02-08-2010 om 07:00 PM
Ons gezinnetje • (3) Reacties • (0) Trackbacks • Link

Weer thuis; 5 dagen na de operatie

Na een lange dag wachten gisteren, mochten we toch eindelijk naar huis.

Gisterochtend werd hij nog wat knorrig wakker en wou hij helemaal niks. Zijn oogjes waren wel een stuk meer open, maar nog niet zoveel als dat ik had verwacht.
Toch hadden we goede hoop dat we naar huis mochten, hij had geen koorts, oogjes waren toch redelijk open en wij hadden er vertrouwen in om hem mee te nemen.
De eerste verwachting was dat de weekend arts tussen 10 en half 11 zou komen, toen werd het 12 uur, daarna kregen we om 12.20 uur te horen dat het nog een uur tot anderhalf uur zou duren en uiteindelijk werd het rond 4 uur.
Inmiddels was Rody flink opgeknapt, had hij zijn oogjes al best goed open en hadden we alles al ingepakt. Een uurtje later reden we dan eindelijk de parkeergarage uit en lieten we het Sophia achter ons, op weg naar Almere.

Het was heerlijk om thuis te komen, de jongens hebben nog flink gegeten en gingen toen lekker naar hun eigen bedje. Silvijn had even moeite om in slaap te komen, maar Rody was gelijk knock-out.
Ze hebben doorgeslapen tot half 6 vanmorgen, maar daarna was het toch echt gebeurd.
Rody wou wederom niet bij mij drinken. Het lijkt erop dat hij er gewoon echt klaar mee is. Ik ben er wel een beetje verdrietig van, ik had graag het jaar volgemaakt, maar vind vooral de timing niet zo fijn. Ik zit nog midden in het afscheid nemen van Rody’s oude vertrouwde koppie en nu moet ik het voeden van mijn jongste zoon ook abrupt loslaten. Ik bied het nog een paar dagen aan, maar dan zal het toch echt klaar zijn en moet ik het maar gewoon accepteren dat hij er echt klaar mee was
Silvijn drinkt overigens met alle liefde de stuwing weg, die heeft er helemaal nog niet genoeg van. Maar hij zet steeds zijn tandjes erin, dus ik denk dat mama daar straks vanzelf klaar mee is

Vandaag knapte Rody zienderogen op. Hij vaart er duidelijk het best bij als wij gewoon doen wat we normaal ook doen. We zijn dus al lekker naar de winkel gewandeld en Jantina en Linda en Nica kwamen vanmiddag langs wat hij ook wel heel leuk vond.
Nica was heel blij om haar broertje weer te zien, wel aandoenelijk hoor, want ze storte zich helemaal op Rody. Ze heeft het litteken uitgebreid bekeken en een dikke kus op zijn nieuwe voorhoofd gedrukt! Natuurlijk waren wij ook superblij om ons meisje weer even te zien en te knuffelen. Al is ze vanavond gelijk weer met ze meegegaan om nu nog een weekje bij Jantina te blijven logeren, ze heeft dus een heerlijke vakantie!!

Rody’s koppie is nog steeds wel opgezwollen maar al een stuk minder dan gisteren. Zijn oogleden zijn nu rood/paars en nog dik, maar hij kan alles weer helemaal goed zien. Hij speelt en tijgert weer lekker rond en eten gaat ook goed! Kortom alles gaat helemaal naar wens.

Wij zijn moe, opgelucht, verdrietig, emotioneel, blij en dan ben ik volgens mij nog wel een aantal emoties vergeten. Het heeft toch meer inpact gehad dan ik van te voren had gedacht, al was het wel heel fijn dat we ons goed voorbereid hadden, voor zover dat kon natuurlijk. Zo wisten we wat we konden verwachten en hoe we daar het beste op in konden spelen.

Nou nog even een paar foto’s en dan lekker naar bed!

Gistermiddag, nog even nijntje kijken…

Nica is blij om haar broertje weer te zien en kust zijn ‘nieuwe’ hoofdje!

Langzaam komt onze vertrouwde Rody weer terug. Gek doen met tante Linda.

Geplaatst door Gemm@ op 01-08-2010 om 07:11 PM
Ons gezinnetje • (3) Reacties • (0) Trackbacks • Link

3de dag na OK

Weer een dag verder, weer een stapje dichterbij huis en weer wat meer reserve-energie opgebruikt.
De kleine man had een pittig dagje. Na een redelijk goede nacht werd hij om 6 uur wakker. Hij was verdrietig en wou niks.
Hij wou niet bij mij drinken, niet uit de fles, niet in bed en niet op schoot. Ontzettend moeilijk als ouder want je wordt er op een gegeven moment ook kriebelig van als niks helpt en dan voel je je gelijk weer schuldig omdat het kleine ventje er ook niks aan kan doen. Kortom weer een dag vol wisselende emoties.

Gaandeweg de dag gingen zijn oogjes steeds een beetje verder open, je kunt ze nog steeds niet open noemen hoor, het zijn kiertjes, maar hij ziet weer wat en kan dus ook een beetje spelen.
Je merkt dat hij nog een hele korte concentratieboog heeft en toch best angstig is. Niet zozeer voor de pijn, want dat lijkt hij niet echt te hebben, maar meer omdat hij niet alles kan overzien.
In de kinderstoel voelt hij zich veilig, zit hij mooi hoog en kan redelijk goed alles zien.
Vanmiddag wou hij absoluut niet slapen, hij werd hysterisch als ik hem in bed legde, maar om hem vertrouwen te geven in het in slaap vallen moest hij er toch even doorheen.
Toen werd het zo erg dat hij met zijn hoofd tegen de spijlen sloeg en vond ik het niet grappig meer, maar op schoot bleef hij ook huilen, dus laptop opgestart en op you tube nijntje filmpjes gezocht en dat bleek de uitkomst. Een half uur heeft hij er met wijd open mond naar zitten kijken. Prachtig gezicht want hij werd moe en zijn oogleden werden dus nog zwaarder, zijn hoofdje ging dus steeds meer omhoog om toch door die steeds kleiner wordende kiertjes te kunnen blijven kijken!

De chirurg kwam nog even langs en was nog steeds erg tevreden, hij heeft wel de meest extreme zwelling volgens een aantal ‘experts’, ‘t arme kind. Over 3 weken moet hij terug komen op de poli voor controle, als het goed is zijn de hechtingen er dan al uit en dan mogen we ook zijn haartjes weer wassen. Morgen of overmorgen worden zijn haartjes hier op de afdeling nog gewassen met bethadine shampoo dus we krijgen hem wel schoon mee naar huis. Ik ben ook wel benieuwd hoe dat er dan uitziet, want nu zitten her en der toch best nog wat flinke bloedresten.

Of we morgen naar huis mogen hangt af van de zwelling, hij moet beide oogjes goed open kunnen krijgen, dat blijft dus nog even spannend.
Zo, dit was het even voor vandaag. Er ligt hier naast me een grote broer heerlijk te snurken en ik denk dat ik dat ook maar eens ga doen

Aan de kant mama!!!

Stoere Rody, net geopereerd, nu alweer aan het werk

Ik zie je wel hoor mama!

Voor het eerst weer samen spelen…

En een filmpje

Geplaatst door Gemm@ op 30-07-2010 om 08:10 PM
Ons gezinnetje • (1) Reacties • (0) Trackbacks • Link

2de dag na OK

En weer is er een dag voorbij, ik moet elke keer 2 keer denken wat voor dag het nou eigenlijk is, de dagen gingen deze week wat raar in elkaar over.

Vandaag was een vermoeiende dag. Het is ongelooflijk uitputtend, niet eens zozeer lichamelijk, maar vooral geestelijk. Het is continue wennen aan Rody’s andere hoofdje en gedrag. Je bent je voortdurend aan het aanpassen aan hem en ondertussen moet je ook het stukje spanning van de OK nog verwerken. Ik kan er nog steeds niet aan wennen, dat hoofdje heeft vandaag zoveel verschillende vormen gehad. Eigenlijk ongelooflijk en onvoorstelbaar dat het straks weer goed komt, dat ie weer zo’n smal koppie krijgt als dat hij had!
Siemen en ik wisselen elkaar steeds af. Vannacht heb ik met Silvijn in het RmD-huis geslapen en vanmorgen vroeg zijn we richting Rody gegaan, even ontbeten en toen Silvijn weer moe begon te worden is hij met papa weer naar ‘het huis’ gegaan.
Ze kwamen rond lunchtijd weer hier zodat we gezamelijk konden eten en later ben ik weer met Silvijn terug gegaan. Nu slaap ik hier weer.
Het werkt perfect zo, we hebben allebei veel tijd voor beide jongens, maar ook om zelf even op adem te komen en een frisse neus te halen.

Rody had een goede nacht gehad. Om 12 uur moesten er nog wat controles gedaan worden en heeft Siemen hem een flesje aangeboden maar die wou hij niet. Omdat Silvijn vanmorgen alles onder gepoept had was ik wat langer onderweg en heeft Siemen hem wederom een flesje aangeboden maar ook daar moest hij niks van hebben. Maar toen kwam mama en friso kan er van alles doorheen gooien, het kan niet tippen aan mama’s eigen melk en dus dronk Rody héérlijk bij mij. Hij wou vanmorgen wat vaker aan de borst dan dat we gewend zijn en aangezien ik het nu even belangrijker vind dát hij drinkt, neem ik het maar voor lief.
Zijn hoofdje had gisteravond het toppunt qua zwelling bereikt volgens Siemen, maar vanmorgen schrok ik er nog best wel van. Het vocht zakt nu naar beneden en dus zijn het niet alleen zijn oogjes maar ook zijn wangen, oren en onderkin. Gedurende de dag zakte het steeds meer en begon je ook te zien dat hij morgen of overmorgen flink blauw gaat worden, op de plekken waar nu extreem veel vocht zit.
Hij wil veel op schoot en vooral dicht tegen je gezicht aan, ik heb een paar liedjes voor hem gezongen en dan zit hij helemaal stil en rustig te luisteren en ondertussen een beetje te friemelen aan de stofjes die hij te pakken krijgt.
Heel soms ging hij wat geluidjes maken als ik hem in zijn bedje legde en als ik héél erg veel moeite deed kwam er ook nog een klein lachje tevoorschijn, mijn held!

Vandaag kreeg hij wederom een stapel kaarten, hartstikke leuk, hij heeft beloofd om ze morgen te gaan bekijken

De artsen zijn allemaal ontzettend tevreden en als hij zo doorgaat mag hij zaterdag mee naar huis. Hij heeft nog steeds wel iets koorts, maar dat hoort erbij en is een gezonde reactie van het lichaam.

En toen ineens…......zat hij op schoot en keek hij me aan! Een ieniemienie spleetje was het, maar hij kon wat zien!!!!!!!! Siemen en ik natte oogjes natuurlijk, want even zagen we onze eigen Rody terug. Gelijk een lach zoals alleen onze kleine kanjer dat kan en mennnnnnnn wat een heerlijk gevoel was dat even. Het was van korte duur want het kost natuurlijk heel veel energie, maar heel even kon hij de wereld weer zien, zijn broertje, zijn kamer en zijn papa en mama!!
Daarna was hij snel moe en na alle controles en een slokje bij mama heb ik hem in bedje gelegd, hij heeft nog even heerlijk liggen kletsen en frunniken met zijn tuttel, waarmee hij deze week wel een enorm innige band mee heeft opgebouwd en die nu zijn steun en toeverlaat is.
Zoals ik nu naar hem zit te kijken neemt de zwelling zienderogen af en verwacht ik dat hij morgen weer alles kan zien. Mijn held….mijn kanjer….wat ben ik ontzettend trots op deze knul!!!

Voor de mensen die zich zorgen maken of Silvijn wel genoeg aandacht krijgt, niet doen! Hij heeft sjans met alle verpleegkundigen en heeft nog nooit zoveel exclusieve aandacht van ons gehad als deze week   Op hem zijn we natuurlijk ook retetrots, want ondanks dat ook hij zijn eigen broertje niet terug kent, ook hij neemt het zoals het is en vertrouwd er blijkbaar op dat het allemaal wel weer goed komt!!

En dan onze Nica. Die is nu gezellig aan het logeren bij tante Linda. Ik begreep dat ze paardgereden heeft en nu zelf er ook eentje wil, dus beppe en opa…..koop dat stukje land achter jullie huis er maar vast bij Ik begreep van Linda dat Nica heel graag naar haar broertje wil en hoe dolgraag wij ons meiske ook willen zien en knuffelen, we hebben besloten dat het nu niet verstandig is dat ze Rody zo ziet. Ze zal er alleen maar van schrikken en kan nog niet relativeren hoe het zo komt en dat het weer afzakt. Als we zaterdag thuis komen zal ze hem wel zien en dan zullen we met haar de foto’s nog wel eens bekijken, maar voor nu hoort ze alleen van Linda dat alles goed gaat met haar kleine broertje.

Nou dat was weer een heel verhaal zeg! Ik zal nog even een aantal foto’s plaatsen van onze knul.

Héérlijk!

Weer even helemaal baby…

Hoe trots kun je zijn op je kind?!

10.19 uur: De zwelling zakt naar beneden…

En zo bracht ik de hele ochtend door…

Papa is the best!

Dankzij Willem en Olga hoeft Silvijn zich ook niet zo alleen te voelen!

14.23 uur: Zijn voorhoofd krijgt weer een wat natuurlijkere vorm

18.53 uur: En dan is daar een ieniemienie klein kiertje!!!!

Jaaaaaaaaaa….... Rody is blij!!!

20.01 uur: Lekker slapen…....

Geplaatst door Gemm@ op 29-07-2010 om 07:10 PM
Ons gezinnetje • (3) Reacties • (0) Trackbacks • Link

1ste dag na OK: 2

Ik mis hem…..ik mis hem zo verschrikkelijk…...en hij is gewoon bij me…...
Mijn fantastische, kleine, vrolijke boefje, hij is er maar toch ook niet. Hij lijkt niet op Rody, ruikt niet naar Rody, gedraagd zich niet als Rody en klinkt niet als Rody.
Het voelt als een afscheid…nou zullen de meesten denken: Waar heeft dat mens het over, hij is er toch nog gewoon? Maar ik denk dat de ouders van ‘cranio-kindjes’ precies weten wat ik bedoel.
Het doet me zoveel verdriet om hem zo te zien, hij heeft dit nergens aan verdient en hij doet het zoooo goed, ik heb hem net ook verteld dat mama zo ontzettend trots op hem is en ik diep respect heb voor die kleine vent.

Inmiddels is zijn hoofdje nog meer opgezwollen, zitten beide oogjes dicht en ziet hij dus helemaal niks meer. Hij schrikt dan ook heel snel, maar zolang wij tegen hem praten en hem vertellen wie er is en wat diegene doet dan is het wel goed. Hij ligt graag bij ons te dommelen en knuffelen, maar met zijn tuttel in bed en een muziekje aan vindt hij ook wel prima. Zijn hoofdje is echt onvoorstelbaar groot, het lijkt alsof zijn oogleden straks uit elkaar barsten van het vocht en de kleine kanjer ligt daar maar, hij laat het zo goed over zich heen komen.
Hij drinkt geweldig en lijkt niet erg misselijk te zijn. Ik kan dus wel stellen dat het super goed met hem gaat, de zwelling hoort erbij, dat wisten we van te voren Maar het doet zo’n pijn om je kleintje van bijna een jaar weer als een baby in je armen te hebben omdat hij gewoon niks kan en dan zo nu en dan komt er een klein lachje om zijn mondje; als ik een liedje voor hem zing, als hij Silvijn of papa hoort of wanneer ik kiekeboe met hem doe (slaat nergens op want hij ziet uberhaubt niks, maar hij vindt het leuk)!

Hij had nu koorts, ook heel normaal dus ook daar maken we ons geen zorgen om. Ik heb hem net weer gevoed en nu ligt hij heerlijk te slapen. Siemen slaapt bij hem vannacht en ik bij Silvijn.
Silvijn doet het ook nog steeds geweldig, ook op hem ben ik apetrots, vanmiddag zaten beide jongens even te ‘kletsen’, dat was zo’n heerlijk geluid. Ik hoop dat Rody steun heeft aan het feit dat we Silvijn mee hebben genomen!

17.40 uur: Nog een ieniemienie spleetje om doorheen te kijken

Lekker hangen bij papa

Silvijntje heeft het wel naar zijn zin op de kinderafdeling

19.36 uur: Beide oogjes potdicht

Geplaatst door Gemm@ op 28-07-2010 om 07:41 PM
Ons gezinnetje • (9) Reacties • (0) Trackbacks • Link

1ste dag na OK

Siemen, Silvijn en ik hebben afgelopen nacht samen in het R McDonaldhuis geslapen. Rody was in goede handen op de IC, lag lekker te slapen en de verpleging zou bellen als hij onrustig was.
Ik viel al vrij snel in slaap en heb heerlijk geslapen en volgens mij de rest ook.

Om 6.15 uur werd Silvijn wakker, op de wekker naast mijn bed stond 5.15 uur dus ik geef hem eem schone luier en een flesje sap, in de hoop dat hij daarna nog even verder zou slapen. Op dat moment gaat ook de telefoon dat Rody wakker en onrustig was, dus ik snel kleren aan en richting ons knapie. Ik vond het al zo druk bij de ingang en op straat en de tijd op de afdeling ging ineens ook zo snel, maar dat viel dus mee, het was gewoon een uur later dan ik dacht Siemen vond het al wat raar dat ik Silvijn sap gaf in plaats van de borst, want hij had op zijn telefoon gekeken en wist dus dat het niet 5.15 uur was, maar een uur later.
Maar goed….eenmaal op de afdeling was de vpk tegen Rody aan het zingen en dat gaf hem een beetje rust, maar dat duurde niet lang. Ook ik kreeg hem maar heel even rustig en dan werd hij weer boos. Dus na overleg met de verpleging mocht hij dan toch lekker bij mij op schoot en toen was het gelijk goed! Zo hebben we een uurtje gezeten en ondertussen kwam er nog een arts langs die vertelde dat hij afgekoppeld mocht worden van alle apparaten.
Siemen kwam met Silvijn en heeft Rody ook even op schoot gehad zodat ik zijn broer kon voeden, maar Rody had toch liever mama. Sneu voor Siemen, maar wel fijn om te merken dat hij zo goed reageert op onze aandacht.

Het verwijderen van de drains en infusen was geen pretje, hij was ontroostbaar en héél erg boos. Ze lieten voor de zekerheid 2 infusen zitten maar daar was Rody het niet mee eens en trok het infuus op zijn handje er zelf maar uit!
Daarna mocht hij weer lekker op schoot en konden we rustig zijn nieuwe bolletje bekijken, maar het is nog wat lastig inschatten hoe het er uiteindelijk uit komt te zien, want hij is al behoorlijk aan het opzwellen. Zijn linkeroogje zit al bijna dicht. Ik heb hem aangelegd en na eerst wat sabbelen heeft hij toch al lekker gedronken, super fijn dus!!!
Het is heel onwerkelijk, aan de ene kant is het hele Rody niet, aan de andere kant herken je hem gelijk. Ik vind er nog niks aan, geef mij die ‘punt’ maar, dat stond hem prima
Het litteken ziet er mooi uit en hij lijkt er zelf weinig last van te hebben gelukkig. Hij heeft ook niet echt veel pijn, hij voelt zich duidelijk niet op zijn gemak, maar daar kunnen we hem gelukkig bij helpen.

Hij is een uurtje geleden naar de afdeling gebracht en is dus van de IC af. We hebben heerlijk een 2 persoonskamer, die we hopelijk de rest van de week ook voor onszelf houden, dus hij kan lekker uitrusten en bijkomen. Siemen is nu bij hem en ik zit in het RmD met een slapende Silvijn naast me. Die het overigens ook super doet, hij is lief, redelijk rustig, slaapt goed en niet bang voor zijn broertje. Hij lijkt het ook niet te missen, althans wij merken niks geks aan hem, hij vindt het allemaal wel best!!

Met 2 babies schiet het eten er wel een beetje bij in, dus straks maar even richting de AH voor een gezonde maaltijd en vers fruit voor ons!
Maar nu eerst douchen, ik zit lekker onder het bloed en draag een heerlijk ziekenhuis geurtje met me mee

Ik hoop niet dat jullie schrikken van de foto’s die ik plaatst want waarschijnlijk wordt het allemaal nog veel erger!!

Lekker bij mama!

Een beetje wakker…

Een tweede Silvijn!

Papa is blij!

En weer terug op de afdeling!

Geplaatst door Gemm@ op 28-07-2010 om 09:13 AM
Ons gezinnetje • (5) Reacties • (0) Trackbacks • Link

De operatiedag…

Werkelijk…..er ligt nu een brok spanning van ik schat zo’n 20 kilo in het centrum van Rotterdam….....‘t is geen aanrader hoor, zo’n lange operatie…..ook zeker niet goed voor je bloeddruk!
Maar het is voorbij…...........joehoeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee…...we hebben het gehad en hij doet het nog…... oo wat was ik bang, dat net ons mannetje het niet goed zou doorstaan, maar hij is een bikkel!
Vanmiddag om 13.30 uur kwam dus eindelijk het verlossende telefoontje dat alles goed was gegaan. De chirurg was erg tevreden en het is gegaan volgens het boekje, hij heeft relatief weinig bloed verloren en tot nu toe geen transfusie nodig gehad, dat kan eventueel nog veranderen want hij heeft nog 2 draintjes in zijn hoofd die best flink doorlopen.
Zo rond 14.45 uur konden we hem eindelijk weer zien, wat heerlijk om hem weer aan te kunnen raken en bij hem te mogen zijn, maar wat vreselijk naar om je, vanmorgen nog zo’n gezond kereltje, daar in dat bedje te zien liggen met allerlei toeters en bellen aan zijn lijf, verband om zijn hoofd en met zijn bleke bekkie.
Willem en Olga pasten op Silvijn dus wij konden met een gerust hart bij Rody blijven.
Na een tijdje werd hij even heel erg boos, hij had dorst waarschijnlijk maar mocht in eerste instantie nog niks drinken. Hij heeft toen iets kalmerends gekregen omdat we hem echt even niet konden troosten, nou dan breekt je hart hoor, om het ventje zo boos te zien! Gelukkig kreeg hij toen wel toestemming om een klein beetje te drinken maar hij werd weer boos omdat hij de fles van het ziekenhuis niet wou.
Ome Willem was zo lief om even zijn eigen flesje langs te brengen en dat was een succes, nee we hoefden hem zeker niet te helpen, zelfs met zijn compleet ingepakte handje ingepakt hield hij de fles stevig vast, onze bikkel!!

Net ben ik nog even geweest en mocht hij een flesje melk, die lurkte hij in 1 teug leeg en werd toen boos dat het op was. Helaas bleek na een 10 minuten dat het toch iets te fanatiek was geweest want hij braakte alles weer uit, die skeet, hij dreef er letterlijk in. Maar de lieve zusters hebben zijn bedje weer lekker verschoond en hij zat ze vol aandacht te bekijken.
Stukje bij beetje wordt hij steeds helderder. We hopen dat hij een rustige nacht heeft en morgen snel verlost is van alle draadjes. Hij heeft namelijk 2 drains, hartslagmeter, zuurstofmeter, bloeddrukmeter, catheter, 2 infusen en een centrale lijn, dus dan zal al flink opluchten als die eruit/-af zijn!

Voor de nieuwsgierigen, hier een paar fotootjes van onze kanjer!

Geplaatst door Gemm@ op 27-07-2010 om 08:23 PM
Ons gezinnetje • (5) Reacties • (0) Trackbacks • Link

Het lange wachten is begonnen…

Na een wat onrustige nacht….voor mij dan….Rody sliep héérlijk, is het nu eindelijk zover.
Hij was een beetje zielig omdat hij niet even lekker bij mama mocht drinken net als zijn broer en dat vond hij niet zo grappig.
Dus nog veel bij papa op de arm rondgelopen tot er eindelijk het bericht kwam dat er plek is op de IC en Rody naar boven mocht voor OK.
Met ons kleine puntje op de arm wandelde ik richting de OK’s. We waren te laat en dus mocht ik zo meelopen naar de operatie kamer waar de arts en haar team en de anesthesioloog en haar team alles doornamen wat belangrijk was.
Rody vond al die gekke mutsen wel grappig en was verbasingwekkend rustig.
Vanmorgen had hij al verdovende zalf op zijn handje gekregen en het infuus prikken ging dan ook fantastisch, hij gaf geen krimp en het infuus zat er in 1 keer in!
Nog een flinke knuffel en dikke kus op zijn ‘gelukspunt’ en toen moest hij op de operatietafel. In mijn armen viel hij heel rustig in slaap…......

En nu is het afwachten, de arts belt ons zodra ze klaar is met opereren, dan zal het nog enige tijd duren voordat we bij hem kunnen omdat ze hem op de IC nog moeten instaleren.
Willem & Olga zijn onderweg om Silvijn te vermaken en dus kunnen wij straks rustig naar ons mannetje.
Ik probeer het gelijk online te zetten als de operatie voorbij is!

Nog even samen spelen

En knuffelen met papa

Voor de mensen die Rody een kaartje willen sturen, dit is het adres:
Sophia Kinderziekenhuis
tav Rody de Jong
afd. chirurgie noord
Dr Molenwaterplein 60
3015 GJ Rotterdam

Geplaatst door Gemm@ op 27-07-2010 om 08:26 AM
Ons gezinnetje • (4) Reacties • (0) Trackbacks • Link

De opnamedag

Vanmorgen begon de dag al vroeg. Alhoewel, de jongens sliepen lekker uit tot kwart voor zeven
Snel de laatste dingetjes nog even gepakt en toen op naar Rotterdam.

Iets over tienen waren we hier in het Sophia. Gelijk werden we meegenomen naar de afdeling en al snel kregen we zijn kamer te zien.
Hij ligt op een 4 persoonskamer en heeft vanmiddag een buurjongetje van net een maand oud gekregen, ‘t arme ding ligt hier helemaal in zijn uppie want volgens papa en mama konden ze toch niks voor hem doen dus die zijn maar naar huis gegaan. Hij ligt op dit moment heel zielig te huilen, zoals alleen babies dat kunnen…...... ik moet mezelf tegen houden om hem niet lekker te knuffelen

Maar goed….nu weer terug naar Rody, waar het natuurlijk allemaal om draait.
Na de intake konden we gelijk door naar de oogarts en na de lunch moest hij nog bloedprikken, foto’s maken, hebben we een kijkje genomen op de IC, is de anesthesist langs geweest en moest er nogmaals bloed geprikt worden. Kortom…..een ongelooflijk drukke dag, maar onze kanjers deden het fantastisch!
Ze hebben beide even geslapen, Silvijn in de wagen en Rody in zijn bedje en dat ging ook heel goed.

Rody had vanmorgen koorts, daar schrokken we wel even van. Maar aangezien hij verder hartstikke gezond leek, maakte de verpleging zich niet zo’n zorgen. Gelukkig was zijn temp vanmiddag alweer gezakt naar 37.6 graden. Nu maar hopen dat dat zo blijft. Het enige wat nu nog de operatie kan tegen houden is dat er geen plek op de IC zou zijn, maar daar gaan we maar even niet vanuit.

Op dit moment zit ik tegenover mijn ventje….die heerlijk ligt te geinen in zijn bedje en zich nergens van bewust is. Raar idee dat hij morgen ineens een heel ander koppie heeft en aan allemaal toeters en bellen ligt

Morgen staat hij als eerste gepland op de OK, we moeten dus al vroeg die kant op. Eerst brengen ze hem in een lichte slaap, daar mag ik nog bij zijn, en pas als ik weg ben brengen ze hem in een diepe slaap en gaan ze alle lijnen ‘aanleggen’, catheter geven, maagsonde, infuus, enz. Daar zullen ze al een uur mee bezig zijn en dan begint pas de operatie. Dat gaat na de operatie weer net zo, dus we zullen hem echt bijna de hele dag kwijt zijn. Het is ontzettend spannend maar iedereen is hier zo relaxt eronder dat ik niet anders kan dan er maar in mee gaan en ervan uit gaan dat alles morgen helemaal goed gaat!

Tot morgen!

Pretletter!

Haartjes wassen met bethadine shampoo

Compleet uitgeteld

Of toch nog niet?

De pretletter ( geluid niet te hard ivm huilende baby )

Geplaatst door Gemm@ op 26-07-2010 om 07:13 PM
Ons gezinnetje • (1) Reacties • (0) Trackbacks • Link

Spanning…...

Pffff…..ik als nuchtere fries kan toch ook strak staan van de spanning ben ik achter. Al dagen kom ik maar moeilijk in slaap, maar vandaag was toch wel het toppunt.
Siemen en ik lopen allebei op onze tenen. Ongelooflijk hoe die spanning zich opbouwt en blijft opbouwen.
Ik moet steeds denken aan mensen wiens kind meerdere, zwaardere operaties moet ondergaan en dan schaam ik me bijna hoe doodeng ik dit vind.

Gisteren zijn we heerlijk een dagje met Nica op stap geweest, dat was heerlijk. Alle aandacht voor de kleine meid en wat is het makkelijk, 1 kind!!!
We zijn naar Koningin Julianatoren geweest, helemaal leuk omdat Nica bijna overal in kan. Daar gaan zeker nog vaker naartoe!
Mijn moeder heeft op de mannetjes gepast en dat ging ook helemaal prima, de mannen hebben lekker genoten van alle aandacht.

Vandaag hebben we van alles gedaan om maar niet teveel aan morgen en dinsdag te denken, maar ik kan jullie verklappen, dat werkt niet
Heit, Jantina en Linda kwamen nog even afscheid nemen van Rody’s ‘gelukspunt’ en die hebben Nica meegenomen. Dat was toch even een ander afscheid dan normaal.
Ook Nica weet heel goed wat er gaat gebeuren en het lijkt haar toch meer te doen dan ik dacht.
Ze heeft Rody flink geknuffeld en duizend kusjes gegeven. Vanmorgen vertelde ze aan Siemen dat de 2 Swiebers (Nica haar denkbeeldige vriendjes) met Rody meegaan naar het ziekenhuis, zij hebben ook een punthoofd en krijgen ook een snee over hun hoofd, aldus Nica.
Toen ze eenmaal meeliep naar de auto rende ze toch nog even terug om Rody nogmaals een flinke knuffel te geven, wat een mooi moment, zoveel liefde voor haar kleine broertje. (Broertje zelf was er iets minder blij mee )

Net toch nog maar even gegeten, ondanks we beide niet echt veel trek hadden, straks de laatste dingetjes inpakken en dan hopen dat we een beetje kunnen slapen.
Vandaag voor het eerst in hun leventje 2 verschillende tasjes ingepakt voor de jongens, vannacht hun voorlopig laatste nachtje samen op de kamer. Ik ben benieuwd hoe het gaat morgenavond!
We hebben beide jongens een knuffeltje gegeven waar ze vannacht mee slapen en die morgen gewisseld worden, dus dan hebben ze toch een beetje het geurtje van hun broertje bij hun als ze naar bed gaan.

De laptop gaat mee naar het ziekenhuis en ik zal jullie zoveel mogelijk op de hoogte houden via de site en hyves.

Ik wil iedereen nog even bedanken voor al het medeleven en de lieve woordjes, dat doet ons goed!

Nica knuffelt Rody nog even flink en neemt afscheid van zijn ‘gelukspunt’.

Geplaatst door Gemm@ op 25-07-2010 om 08:23 PM
Ons gezinnetje • (4) Reacties • (0) Trackbacks • Link

De datum en de eerste verjaardag

En dan ben je thuis en heb je ineens een datum waarop ons kleine ventje onder het mes gaat. Dubbel….

Op 26 juli zal Rody opgenomen worden in het Sophia Kinderziekenhuis. Die dag worden er vooral vooronderzoeken gedaan, krijgen we een gesprek met de anesthesist, wordt er bloed afgenomen ivm een eventuele bloedtransfusie en kunnen we nog vragen stellen. Dinsdag 27 juli zal dan de operatie gaan plaatsvinden. Eén van ons mag mee totdat Rody slaapt en daarna beginnen de lange zenuwslopende uren, het zal zo’n 5-6 uur duren voordat we het verlossende telefoontje krijgen en we ons mannetje met zijn nieuwe koppie weer kunnen zien.
Je weet dat het moet maar het is zo tegenstrijdig. Rody lijkt namelijk een super gezond en vrolijk jochie, is hij natuurlijk ook, maar toch is er iets ‘mis’ en zal er echt iets aan gedaan moeten worden.
Ik probeer me enigszins voor te bereiden op zijn nieuwe koppie, maar dat kun je gewoon niet, Rody is gewoon Rody en zo ziet hij er uit. Hij heeft in onze ogen een prachtig bolletje en het idee dat die straks overschaduwt wordt door een enorm litteken waar hij nooit meer vanaf zal komen breekt mijn hart. Túúrlijk groeit er straks haar overheen en zul je het waarschijnlijk nog amper kunnen zien, maar toch tekent het het ventje, hij zal waarschijnlijk niet snel zijn hoofd kaalscheren of zijn haar heel kort knippen.

Nu is het dus aftellen en de nodige dingetjes regelen. Gelukkig hebben we een geweldige achterban en wordt er heel goed voor Nica gezorgd en komen onze lieve vrienden Willem & Olga ons de operatiedag doorslepen en op Silvijn passen zodat wij samen naar onze jongste zoon kunnen als hij weer op de IC ligt. Dat is een heel fijn gevoel!!

Of er plek is in het RonaldMcDonald huis weten we pas een dag van te voren, dus dat blijft nog even spannend, zo niet dan zullen we uit moeten wijken naar een hotel. Eén van ons zal bij Rody blijven slapen en de ander met Silvijn in het RmD huis of hotel. Het wordt waarschijnlijk een drukke, spannende en vermoeiende week, maar ik weet zeker dat we ons er prima doorheen slaan, samen en met onze familie en vrienden. Maar wat zal ik blij zijn als alles achter de rug is!!

Ik zal proberen om elke avond even een update te schrijven op de weblog, zodat iedereen die meeleeft ook een beetje weet hoe het gaat en het voorkomt dat wij hele avonden aan de telefoon zitten.

Dan hebben we natuurlijk ook al bijna de eerste verjaardag van de heren! 2 Weekjes na de operatie worden ze alweer 1 jaar, wat gaat het toch ongelooflijk snel!
Hoe en wanneer we het gaan vieren hangt helemaal van het herstel van Rody af. Wat mij betreft vieren we het klein en houden we een enorm knalfeest als Rody weer helemaal hersteld is, maar dat horen jullie nog.
Ik breek mijn hoofd over kadootjes voor de jongens maar aangezien we al verschrikkelijk veel speelgoed hebben kom ik steeds uit op de noodzakelijke dingen. Ik zal het één en ander op hun verlanglijstje zetten en hopelijk kan iedereen daar wat mee.

Wordt vervolgd…...

Geplaatst door Gemm@ op 07-07-2010 om 10:02 AM
Ons gezinnetje • (0) Reacties • (0) Trackbacks • Link

Vakantie!

Voor wie ons gemist heeft, wij waren er even héérlijk tussenuit.
Wat eigenlijk 2 weken zou zijn, werden ruim 2 weken en dat zegt wel genoeg denk ik

We waren Almere nog niet uit en Nica vroeg al: Zijn we er bijna?? Siemen en ik wisselden een dankbare blik naar elkaar, wat heerlijk om in eigen land op vakantie te gaan! Geen nachten rijden, uren achtr elkaar in die auto, jengelende kinderen op de achterbank, aftellen tot de ‘nog te rijden kilometers’ op de Tom Tom eindelijk onder de 1000 komen, in 1 ruk door naar je vakantie bestemming, héérlijk!
Dus na ruim een uur rijden kwamen we al aan op het door ons zorgvuldig uitgezochte Landal park ( Twenhaarsveld).
De omgeving is prachtig en zo ook het park zagen we snel, helemaal tussen de bossen vonden we ons huisje, konijntjes en eenhoorntjes sprongen weg uit de rust die wij kwamen verstoren en Nica dook gelijk de speeltuin in.
Na was kleine irritaties ( stond maar 1 babybedje, wel 2 gereserveerd en box was stuk) lagen om half acht alle kinderen plat en kon onze vakantie beginnen.

Het weer werd steeds beter en warmer. Nica had al snel een vriendinnetje gevonden en dus hadden we daar geen kind aan. Doordat we tussen de bomen zaten hadden we altijd wel een schaduwplekje rondom het huisje en was het er heerlijk vertoeven.
We hebben gewandeld, gefietst, heerlijk gegeten en lekker geluierd ( voor zover dat mogelijk is met 3 jonge kids )

De jongens waren de eerste week nog niet helemaal fit, met name Rody had weer eens behoorlijk last van zijn luchtwegen. De ochtend voordat we weg gingen stond er nog een check-up gepland bij de kinderarts en die heeft Rody een langdurige anti-biotica kuur voorgeschreven, die hij moet gebruiken tot de operatie. We waren er niet dolenthousiast over maar wat moet dat moet en al snel bleek dat ons mannetje er enorm van opknapte!!

Natuurlijk was er ook voetbal en bijna iedere avond zaten Siemen en ik voor de tv. Ook weer een voordeel van vakantie in eigen land!

Nog een leuk voordeel is dat er ook mensen op visite kunnen komen en dus kwamen Willem & Olga ( Willem nog bedankt voor het bezighouden van onze dochter tijdens de wedstrijd ) en mijn vader en zussen een dagje langs. Dat was erg gezellig!!

Nou zoals jullie nu wel begrijpen hebben wij echt een super vakantie gehad en blijven we voorlopig lekker in eigen land op vakantie gaan

Nu nog een paar vakantiefoto’s!

Stoere papa!

Me and my girl

Lekker lunchen in het zonnetje

Rody en pake spelen met de teletubbies

Op de boerderij

Nica is aan het melken

Op de vroege ochtend aan het wandelen op de hei, niet Nica haar favoriete bezigheid dus dan maar bij mama op de rug!

Even afkoelen

Ons puntje

Klaar voor de start…......

Silvijn lekker alleen in bad

Voetbal kijken met de hele familie (de jongens deden helemaal mee met hun oranje meloen)

Broer en zus aan het keten

Tsja en dan he?

Rody vindt het water ook lekker!

Na een warme, vermoeiende dag…...

En weer thuis….... we gaan gewoon verder waar we gebleven waren

Geplaatst door Gemm@ op 07-07-2010 om 08:33 AM
Ons gezinnetje • (2) Reacties • (0) Trackbacks • Link